Wojciech Przylipiak

Arek Jakubik nie jest pierwszy. Wcześniej swoje płyty nagrywali polscy, jak i hollywoodzcy aktorzy.

Jeżeli szukamy naszej Florence Welch to Pani Galewska jest bardzo bliska tej postaci.

"Delta Machine" to już 13 krążek w dyskografii supergrupy, a Dave Gahan, Martin Gore i Andrew Fletcher wciąż są tymi samymi depeszami, co przy pisaniu "Black Celebration" (1986), "Violator" (1990), "Songs of faith and devotion" (1993) czy "Sounds of the Universe" (2009).

19 czerwca w Gdańsku zagra Bon Jovi. Ich najnowszy krążek "What About Now" sprawdzi się tam pewnie całkiem dobrze.

"Girl Who Got Away" – wydana po pięciu latach przerwy, czwarta płyta w dorobku Dido nie przynosi zaskoczeń.

Ma więcej lat niż Adele, Emeli Sande i Florence Welch razem wzięte. Ale Petula Clark wciąż fizycznie i wokalnie trzyma się świetnie.

Liderzy Radiohead i Nine Inch Nails zaprezentowali na płytach swoje nowe muzyczne wcielenia. Warte uwagi.

Zapracowany Nick Cave wycisza się na piętnastej płycie u boku the Bad Seeds. Tradycyjnie w mroczny sposób.

Nie zabiegał o sławę, ale zasłużył na nią jak mało kto. Poznajcie nowego-starego mistrza Sixto Rodrigueza.

Wyjątkowe w "Les Misérables: Nędznicy" i soundtracku jest to, że wszystkie partie wokalne wykonano na żywo podczas kręcenia poszczególnych scen, a nie wcześniej w studiu.

"Gangster Squad: pogromcy mafii" to kino gangsterskie ze świetnymi aktorami i pięknymi zdjęciami. Wejdzie do klasyki gatunku?

Prasa na Wyspach ich docenia: nominacje do BBC Sound of 2010 oraz nagród magazynów "Q" oraz "New Musical Express". To wszystko za sprawą ich debiutu "Man Alive" sprzed dwóch lat.

Gdyby trzeba było wskazać najbardziej wyrazistą artystkę w historii polskiej muzyki, która przez ostatnie 40 lat potrafiła odnaleźć się w każdej muzycznej dekadzie i do tego nigdy nie zeszła poniżej przyzwoitego poziomu, bez wątpienia byłaby nią Maryla Rodowicz.

Johnny Deep, Henry Rollins, Marilyn Manson, Band of Horses, Eddie Vedder, Nick Cave, Bob Dylan, Patti Smith wspólnie w wyjątkowym projekcie.

Na soundtracku "Django" słychać, jak Quentin Tarantino odpala gramofon i puszcza z czarnej płyty kompozycję Ennio Morricone, którą wybrał ze swojej kolekcji albumów. W ten sposób zaczyna opowiadać historię. Od lat robi to skutecznie i wciągająco zarówno wtedy, gdy dźwięki towarzyszą akcji na ekranie oraz gdy są osobnym bytem na krążku.