Kuba Armata

Wieść niesie, że to ostatni film Kena Loacha przed przejściem na artystyczną emeryturę. Tli się nadzieja, że to jedynie plotki, bo pozostałaby zapewne spora wyrwa po twórcy będącym kimś w rodzaju sumienia brytyjskiego kina.

Oglądając film Paola Virzìego, nasuwa się refleksja: jak to możliwe, że adaptacja – co prawda bestsellerowej – ale jednak rozgrywającej się w amerykańskich realiach powieści, stała się najważniejszą włoską produkcją ubiegłego roku?

"Furia" Davida Ayera może posłużyć za idealną definicję amerykańskiego kina wojennego.

Opowiadamy o kobiecie, która jako jedyna funkcjonuje w silnie zmaskulinizowanym świecie. To nie jest przypadek. Tylko silne babki mogą tam wytrzymać i dać sobie radę – mówi Jowita Budnik, która zagrała główną rolę w "Jezioraku".

Animacje dla najmłodszych to prawdziwa maszynka do zarabiania pieniędzy. Trudno przecież o wdzięczniejszych widzów, bo jeżeli film przypadnie do gustu, można mieć pewność, że w domu zagości niemal wszystko, co w jakiś sposób związane jest z danym tytułem – od pluszowych imitacji głównych bohaterów, po magnesy na lodówkę.

"Bogowie" to rzadki przypadek w polskim kinie: inteligentny i wciągający film zrobiony z myślą o potrzebach widzów.

Tego chyba jeszcze nie było. Obrazu, który wykorzystując kostium westernu i bardzo bogato czerpiąc z jego ikonografii, opowiada o palącym problemie w rejonie Zatoki Perskiej. Ale skoro nawet nasza kinematografia adaptowała tę formułę na swoją modłę, nie ma się chyba czemu dziwić. W końcu czy jest lepszy gatunek do tego, by opowiedzieć o miejscu, które dopiero kształtuje swoją tożsamość, a prawo nierzadko równa się pięści?

"Porwanie Michela Houellebecqa" najlepiej opisują trzy słowa: alkohol, seks i literatura. No, może jeszcze papierosy. Bez żadnego z tych przymiotów Michel Houellebecq, grający tu uprowadzonego Michela Houellebecqa, nie wytrzymałby ani chwili. A wtedy francuski reżyser Guillaume Nicloux zapewne nie miałby tematu na film.

Ocenić taki film jak "Antboy" w reżyserii Aska Hasselbalcha nie jest łatwo. Bo niby wszystko jasne i można rozpocząć wyliczanie długiej listy zarzutów, ale po chwili pojawia się refleksja – czy aby na pewno?

Słowacka reżyserka Mira Fornay najpewniej nie zostanie ambasadorką swojego kraju. W filmie "Mój pies Killer" pokazuje bowiem miejsce, gdzieś na granicy słowacko-morawskiej, w którym dobrze być jedynie przejazdem. I to najlepiej szybkim, bo w tym wypadku widok z okna w zupełności wystarczy.

Trudno chyba wyobrazić sobie coś bardziej niefilmowego niż półtoragodzinna rozmowa dwóch mężczyzn, której istota obraca się wokół problemów lingwistycznych i próby precyzyjnego definiowania otaczającej rzeczywistości. Ale czy aby na pewno?

Pełnometrażowy debiut Carlosa Marquesa-Marceta mógłby posłużyć za piękną ilustrację tej popularnej piosenki grupy Myslovitz. Tyle że samotność wygrywają tutaj nie tyle kolejne jej takty, co raczej powtarzające się sygnały nieodebranego połączenia na Skypie.