Ryszard Bugaj

Polski Ład został pomyślany jako instrument politycznej agitacji. Widać to w warstwie diagnozy: obraz PiS to obraz zbawcy ojczyzny wiedzionej przez poprzedników do upadku.

Nawet ideowi przeciwnicy bardziej progresywnego systemu podatkowego powinni przyznać, że jest on warunkiem rozwoju.

Pozostało nam tylko kilka miesięcy do ważnej rocznicy: 25-lecia "częściowo demokratycznych" wyborów. Rośnie zapotrzebowanie na bilans. Będzie on przedmiotem ostrej kontrowersji nie tylko w kwestiach politycznych, lecz także gospodarczych. Są powody, by się obawiać, że podziały wokół tego bilansu jeszcze się zaostrzą. Czarno widzę perspektywę narodowego święta, które chce proklamować Bronisław Komorowski. On zresztą nie jest dobrym kandydatem na patrona, bo przecież tamte wybory bojkotował.

Mieszkam w Podkowie Leśnej i gdy - jak zwykle - zmierzałem rankiem do kiosku, przede mną na pasie dla pieszych zatrzymało się wypasione porsche. Powiedziałem do wysiadającego kierowcy: chyba nie będzie pan tu parkował. On na to, że tylko na krótko. Ja: nawet posiadanie porsche nie daje takiego prawa. Wtedy ten facet zaczął mi wymyślać. Powiedział, że jestem chory z zazdrości i powinienem się psychicznie leczyć.

Obecny system emerytalny powstał nieomal ponad politycznymi podziałami. W pierwszej fazie (w 1997 r.) fundamenty pod reformę położyły SLD, PSL i nieboszczka UW. Konkrety (w 1998 r.) określiła koalicja AWS-UW (SLD udawał, że nie ma z tym nic wspólnego). Czy produkt stworzony tak zgodnym wysiłkiem może być wadliwy? Okazuje się, że może być kompletnym bublem. Tyle że z tego systemu niełatwo się wycofać.

Główna partia rządząca uzyskała swoją pozycję przede wszystkim dzięki poparciu zamożnych grup, więc trudno sobie wyobrazić, że podejmie politykę sprzeczną z - przynajmniej krótkookresowymi - interesami własnego elektoratu - uważa ekonomista prof. Ryszard Bugaj.

W ostatnim czasie w ważnych gazetach przeczytałem o lemingach. Definicje są zbieżne, ale oceny zupełnie nie. Lemingi to pewna grupa społeczna, ludzie ukształtowani w okresie transformacji ustrojowej, produkt polskiego kapitalizmu - pisze Ryszard Bugaj.

Dlaczego nie zrezygnować z podatku liniowego dla najzamożniejszych, który wprowadził jeszcze premier Leszek Miller? Dlaczego nie podwyższyć stawki podatkowej od bardzo wysokich dochodów? - pyta Ryszard Bugaj, pisząc o polityce prorodzinnej.

Za sprawą Tadeusza Mazowieckiego i pod auspicjami prezydenta Bronisława Komorowskiego w Pałacu Namiestnikowskim toczy się dyskusja o Polsce w Unii Europejskiej. Jest interesująca - pisze Ryszard Bugaj.

Często jeżdżę zmodernizowaną drogą na trasie Warszawa - Radom i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że inwestor miał zbyt dużo pieniędzy. Kilometrami ciągną się ekrany przeciwdźwiękowe, a po ich drugiej stronie z trudem można wypatrzeć kilka domów - pisze Ryszard Bugaj.

Minister Rostowski, twierdząc, że pesymiści pomylili się w prognozie, nie chce dostrzec, że pomylili się dużo mniej niż on sam (chyba jeszcze późną wiosna twardo utrzymywał, że polska gospodarka wzrośnie w 2009 r. o blisko 5 proc.) - przypomina ekonomista Ryszard Bugaj.

"Ciekawe, że klęski niektórych ministrów tego rządu wychodzą Polsce na dobre" - zauważa w "Dzienniku Gazecie Prawnej" doradca ekonomiczny prezydenta Ryszard Bugaj.

Polska gospodarka jest jak niewielki statek na wzburzonym oceanie. Jednak wbrew temu, co twierdzi premier, zagrożeniem nie są "kieszonkowcy z opozycji" grasujący na pokładzie, ale brak dobrego sternika - ocenia Ryszard Bugaj, doradca społeczny prezydenta. To cud, zę nie mamy jeszcze recesji - dodaje ekonomista.

Wrażliwość moralna Ewy Milewicz jest selektywna. Oddaje order prezydentowi w obronie Lecha Wałęsy. Nie protestowała jednak, kiedy jej szef Adam Michnik atakował jak najostrzej Wałęsę. Nie wzywała też do oddawania orderów, kiedy Aleksander Kwaśniewski nagradzał ludzi robiących naganne kariery w PRL - komentuje Ryszard Bugaj, prezydencki doradca.

Spełnił się czarny sen wielu posiadaczy kredytów hipotecznych. Banki zaczęły żądać dodatkowych zabezpieczeń do udzielonych już pożyczek we frankach szwajcarskich. Choć jednak lubimy na co dzień myśleć o bankowcach jako o czyhających na nasze pieniądze krwiopijcach, tym razem powinniśmy postarać się zrozumieć ich rzeczywiste motywy - pisze Ryszar Bugaj.