Ewa Rybitwa

Najpierw zaspałam, a potem stałam w potwornym korku. I w efekcie spóźniłam się trochę do pracy. Najgorsze jednak jest to, że nie zdążyłam zjeść porządnego śniadania i potem przez cały dzień byłam głodna.

W niedzielę obudziłam się potwornie głodna. I w sumie nic dziwnego, przecież przez ostatnie trzy dni zjadłam tak niewiele. Bez wyrzutów sumienia pobiegłam do kuchni na królewskie śniadanie.

Z samego rana pognałam do szpitala. W końcu porozmawiałam sobie z mamą! Bardzo starałam się nie rozpłakać. Kochana mama jest taka dzielna. Mówi, że czuje się dobrze, ale widać, że jest bardzo osłabiona.

Czekałam na ten dzień jak na objawienie. W piątek odwiedzałam wreszcie mamę w szpitalu. Będzie dobrze! Będzie dobrze!!!

Hurrra! Operacja przebiegła sprawnie, bez komplikacji i najprawdopodobniej się nie powtórzy. Moja mama już nie będzie musiała więcej cierpieć. Ogromny kamień spadł mi z serca!

Łapię doła, za dołem. Terapia z Krzysiem pomogła na dłuższą chwilę. Na tyle długą, że spokojnie zasnęłam. Rano było gorzej... obudziłam się z o 5 nad ranem. Serce waliło jak oszalałe, miałam ogromne poczucie lęku. Ja tego nie przeżyję!

Wizyta w Centrum Leczenia Otyłości dodała mi skrzydeł, ale szybko podcięła mi je wiadomość z domu rodzinnego. Jutro mama idzie do szpitala, a w czwartek czeka ją kolejna operacja....

Żałuję, że nie mogłam dzisiaj trochę dłużej pospać, bo wczorajsza podróż do Warszawy wykończyła mnie totalnie. Mam nawet takie śmieszne worki pod oczami. Wyglądam, jakby mi ktoś zdrowo przyłożył:-))))))

Wczoraj były chrzciny małej Marceliny, córki mojej siostry Magdy i jej męża Rafała. Msza w Kościele, a potem obiad rodzinny w knajpce. I tak, jak przewidziałam, jak jest na takich uroczystościach stoły uginały się od dobrego jedzenia:-).

Głoduję przed jutrzejszymi chrzcinami, a w zasadzie z powodu przyjęcia, które nastąpi po ceremonii w kościele. I to nie byle gdzie, bo w eleganckim żelechowskim lokalu!

Skrzyknęłam cała rodzinkę, spakowałam koszyk piknikowy, do plecaka wrzuciłam staniczek, majteczki, ręcznik kąpielowy i zabrałam bliskich nad wodę. Był tylko jeden problem: Marcelinka nie ma bikini:-)))

Nie ma większego szczęścia dla dziewczyny, która mieszka daleko od domu, jak odwiedziny rodziny. Szczególnie, gdy może uściskać chorą mamę i być blisko niej na kilka dni przed poważną operacją.

Życie jest ciężkie i daje często w kość. Wczoraj dzwoniła moja mama z informacją, że po chrzcinach znowu musi iść do szpitala... Będzie operowana poraz drugi....moja chandra sięgnęła zenitu.

Poniedziałek był obrzydliwy: szary, ponury, smutny... Nie chciało mi się wychodzić z domu ale - chcąc nie chcąc - musiałam. Złe samopoczucie niestety nie wystarczy, by usprawiedliwić się u szefa z nieobecności w pracy.

Schudłam już ok. 14 kilogramów. Nieźle, co? To by było na tyle, jeśli chodzi o pozytywne myślenie... Od tygodnia dręczy mnie pytanie, dlaczego w ostatnich dniach wskazówka wagi nie spada....