Zbigniew Parafianowicz

Wczorajsze wybory we Francji mają dla Polski znaczenie szczególne. Ich zwycięzca Emmanuel Macron zdefiniował w nich to, o czym do tej pory głośno mówili tylko lud i populiści w stylu Marine Le Pen. Nowy prezydent oficjalnie przyznał, że Wielka Unia, wraz z Polską i szerzej, Europą Środkową – przestała się Francji opłacać.

Gdy o władzę w USA walczył Donald Trump, przewidywano epokę dyplomacji transakcyjnej w relacjach Waszyngton–Moskwa. W przypadku Marine Le Pen ten termin należy potraktować dosłownie. O ile w Ameryce Rosjanie dopiero szukali ludzi, którzy mogliby być partią Kremla, we Francji już ich mają. W USA postawiono na propagandę i kompromitowanie kandydatów, którzy nie byli perspektywiczni. We Francji po prostu dopieszcza się ideowców, którzy nie tylko pojadą na Donbas czy Krym, ale będą też szczerze wierzyć w cywilizacyjną misję Rosji na Wschodzie.

Wicepremier, minister rozwoju i handlu Ukrainy Stepan Kubiw ocenia perspektywy rozwoju współpracy gospodarczej z Polską i tłumaczy, dlaczego trzyma setki tysięcy dolarów oszczędności w gotówce.

W Jordanii aresztowano Polaka, który jest oskarżany o dokonanie największego przekrętu w historii współczesnego Iraku. Ziad Cattan czeka na ekstradycję do Bagdadu. Polskie MSZ stara się o jego uwolnienie.

Zaczyna się wzrost gospodarczy. Ruszają inwestycje. Rozszerza się wymienialność hrywny. Ta ekipa uratowała Ukrainę od katastrofy – mówi DGP prof. Leszek Balcerowicz.

Karty płatnicze, telekomy, zachodnie marki i wizy do Europy. Mieszkańcy Krymu, lokalny biznes i władze nauczyli się obchodzić zachodnie restrykcje nałożone po aneksji półwyspu przez Rosję.

Przypadek MON jest jednak znacznie bardziej skomplikowany niż przypadek WSI. „Ekstrawagancki” minister, który miał wszelkie predyspozycje do tego, by przejść do historii jako reformator, jest na dobrej drodze do tego, by skończyć – jak powiedział jego poprzednik w MON Tomasz Siemoniak – na śmietniku historii. Szkoda.

Osoby z rządu, z którymi rozmawialiśmy, a które dobrze znają Witolda Waszczykowskiego, mówią, że to bardzo sympatyczny człowiek. Dobrze wykształcony, inteligentny. Z wyrafinowanym poczuciem humoru, choć momentami na granicy dobrego smaku, którego nie powstydziłby się Radosław Sikorski. Z pozoru wyniosły, a w  rzeczywistości skromny. Ma tylko jeden problem. Od momentu objęcia stanowiska szefa MSZ prześladuje go pech.

Mamy niezbite dowody, że Saddam Husajn ma związki z terrorystami z Al-Kaidy – mówił we wrześniu 2002 r. sekretarz obrony USA Donald Rumsfeld. – Spotkania odbywają się od lat. Niewykluczone, że terroryści zostali przeszkoleni w zakresie broni chemicznej i biologicznej – dodawał.

Projekt Europy wielu prędkości przedstawiony przez Francję, Niemcy, Włochy i Hiszpanię w Wersalu z całą siłą ujawnił, jak kruchym tworem jest promowany przez Polskę sojusz Międzymorza. Od krajów bałtyckich przez Polskę aż po Słowenię i Chorwację każdy ma swoją koncepcję reagowania na pełzający upadek Wspólnoty. 

Używają do tego dwóch narzędzi: uchodźców i mniejszości mieszkających na terenie Unii.

Baron, Pyckal, Ciumkała i Rachmistrz to najprawdziwsi Polacy. Jak pisze o nich Witold Gombrowicz w „Trans-Atlantyku” – usta mają wykrzywione, zaciśniętą szczękę, oko w słup, jakby śmiertelne stężenie. Należą do Związku Kawalerów Ostrogi. Lubią walczyć. Zadawać ból. Bo ktoś komuś dał w łeb. Bo do zysków nie dopuścił. Interes zepsuł. Pragną tworzyć Hufiec Przemożny Kawalerii Najstraszniejszej, która by „Uderzyła, Rozgromiła, Poraziła i Los nam inny na Naturze wymusiła”.

Angela Merkel promuje kandydaturę byłego premiera Polski, bo na rękę są jej dwie rzeczy: że jest łatwo sterowalny i że podziela stanowisko Niemiec w kwestii negocjacji z Londynem o brexicie.

Międzymorze jest koncepcją atrakcyjną. Wzmacnianie więzów w Europie Środkowej, emancypacja regionu wobec starej Unii czy rozwój infrastruktury transportowej mają jak najbardziej sens. Jednak z twardych danych wynika, że w jej ramach wielkiego bloku polityczno-wojskowo-gospodarczego raczej nie zbudujemy.

Położone między Łochocinem i Radomicami Popowo w latach 60. można by uznać za archetypiczny koniec świata. Tu dorastał Lech Wałęsa, który ostatecznie przeprowadził się do mieszkania w bloku z wielkiej płyty w Gdańsku. Oddalony o nieco ponad 150 kilometrów od Popowa Olsztyn za komuny mocno musiał udawać stolicę województwa. Służył w nim kapitan Edward Graczyk, oficer, który zwerbował TW Bolka.