Piotr Czerkawski

Film to prawda 24 razy na sekundę – mówił bohater jednego z filmów Jeana-Luca Godarda. Nestor francuskiego kina do dziś jest tej zasadzie wierny.

Znakomita "Śmierć Stalina" przypomina wariację na temat kultowego skeczu Monty Pythona pod tytułem "Słynne historyczne zgony". Skojarzenia z twórczością brytyjskiej grupy wzmacnia fakt, że w jednej z głównych ról, radzieckiego ministra spraw zagranicznych Mołotowa, oglądamy Michaela Palina. Duch Pythonów unosi się jednak przede wszystkim nad przenikającym film Armando Iannucciego humorem, który stanowi perfekcyjną syntezę dosadności i wyrafinowania.

Spójrzmy prawdzie w oczy: Wes Anderson schodzi na psy. Reżyser, doskonale sprawdzający się w kameralnych filmach pokroju „Rushmore” czy „Moonrise Kingdom”, od pewnego czasu staje się ofiarą własnej megalomanii.

Pozornie Jagoda Szelc chce osiągnąć w swoim filmie to samo, co Michael Haneke: wstrząsnąć widzami i na ich oczach doprowadzić do zagłady świata, z którym się identyfikują. O ile jednak wizję słynnego Austriaka przepełniał nihilizm, o tyle polska debiutantka widzi w tej apokalipsie paradoksalną szansę na narodziny nowej, lepszej rzeczywistości – pisze o głośnym debiucie "Wieża. Jasny dzień" Piotr Czerkawski

Podobno Michael Haneke zwykł zapowiadać swoje filmy słowami: "Życzę państwu niemiłego wieczoru". W przypadku "Happy Endu" zaklęcie to traci swą przewrotną moc. Zamiast gniewu i ożywczej irytacji, najnowsze dzieło Austriaka prowokuje jedynie wzruszenie ramion.

"Nić widmo" stanowi przekonujący dowód na to, że wszystko, czego ostatnimi czasy dotknie Paul Thomas Anderson, zamienia się w złoto. Opowieść, która w innym wypadku okazałaby się standardową love story, w ręku amerykańskiego twórcy stanowi jednocześnie perwersyjną i ujmująco niewinną fantazję o zrodzonym w bólach szczęściu.

Akcja znakomitej „Niemiłości” toczy się w świecie pozbawionym uczuć. Wbrew pozorom nie chodzi jednak o futurystyczną antyutopię, lecz dobrze znaną nam rzeczywistość, którą przepełnia atmosfera schyłku i rozpadu.

Premiera "Trzech billboardów za Ebbing, Missouri" to wielkie wydarzenie. Podczas seansu filmu Martina McDonagha mamy szansę na uzyskanie satysfakcji podobnej do tej, która przed laty stała się udziałem widzów "Pulp Fiction" bądź "Fargo". Podobnie jak Quentin Tarantino czy bracia Coen, brytyjski reżyser pracujący w USA osiąga mistrzostwo w łączeniu sprzeczności, żonglerce konwencjami i grze z oczekiwaniami widza. Jednocześnie jednak McDonagh nie potrzebuje nikogo naśladować i wyróżnia się choćby, rzadko obecnym u mistrzów kina postmodernistycznego, społecznym zaangażowaniem.

"Call Me By Your Name" (z premedytacją ignoruję polski tytuł "Tamte dni, tamte noce" jako pretensjonalny i spłycający wymowę fabuły) to kino przesycone nostalgią. Cofający się do wczesnych lat osiemdziesiątych film Luki Guadagnino wyrasta z tęsknoty za czasami, gdy korzystano już z dobrodziejstw rewolucji seksualnej, ale nikt nie słyszał jeszcze o epidemii AIDS.

"Atak paniki" był jedną z najciekawszych propozycji podczas ostatniego Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni. Obraz zbiera dobre recenzje i prowokuje do zadawania pytań. - Główna maksyma, jaka nam dziś towarzyszy brzmi: „Kontroluj się!”. Kontroluj się, czyli nie pal, nie bierz narkotyków, uprawiaj sport. Śmierć też próbuje się w ten sposób zracjonalizować. Ile razy słyszymy teksty w rodzaju „Gdyby nie palił papierosów albo zdrowiej się odżywiał, wciąż by żył”? A przecież to droga donikąd, bo śmierć nie zawsze ma sens i daje się wytłumaczyć za sprawą logiki. Czasem po prostu zdarza się i już – mówi nam Paweł Maślona

"Atak paniki" to debiut jak marzenie. Pawłowi Maślonie udało się zrealizować film jednocześnie wyrafinowany i przystępny, skłaniający do refleksji i nieodparcie zabawny. Charakteryzujące reżysera wyczucie, które sprawia, że jego humor jest zawsze bezpruderyjny, lecz nigdy rubaszny, bez wątpienia może zawstydzić twórców większości polskich komedii ostatnich lat.

"Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" to obraz, o którym mówiło się najwięcej po zakończeniu 75. gali Złotych Globów, za sprawą czterech statuetek, które dzieło zdobyło. Reżyser filmu roku oraz zdobywca nagrody za scenariusz, w rozmowie z Dziennik.pl mówi, dlaczego było to dla niego przełomowe doświadczenie, oraz jak to jest wymieniać listy z zespołem Abba.

Sean Baker ma alergie na klisze i nie ufa oczywistościom. W niedawnej "Mandarynce" reżyser umieścił akcję współczesnej "Opowieści wigilijnej" w scenerii słonecznego Los Angeles. Teraz natomiast stworzył niecodzienną baśń, która – choć rozgrywa się w sąsiedztwie Disneylandu – wygląda jak senny koszmar twórcy postaci Myszki Miki.

Woody Allen od dawna słynie z umiejętnego łączenia wzniosłości i trywialności. Słynny reżyser potwierdza tę reputację także w najnowszym filmie, pochopnie odrzuconym przez amerykańską krytykę "Na karuzeli życia". Choć twórcy "Zelig" udało się utrzymać na ekranie tempo wydarzeń rodem ze swych najlepszych komedii, tym razem podczas seansu nie będzie nam do śmiechu. "Na karuzeli…" – swoista kronika zmarnowanych szans i nietrafionych uczuciowych wyborów – stanowi bodaj najbardziej przejmujący film Allena od czasu słynnego "Blue Jasmine".

W nowym filmie Łukasza Rondudy można zakochać się od pierwszego wejrzenia. „Serce miłości” uwodzi wdziękiem, oryginalnością i poczuciem humoru. Lekki ton opowieści szybko okazuje się jednak pozorny, a reżyserowi udaje się między wierszami przemycić kilka gorzkich refleksji o naturze współczesnych związków