Piotr Czerkawski

Kino rodem z second-handu. Pełnometrażowy debiut Macieja Michalskiego irytuje młodzieńczą egzaltacją, bezwstydnym zamiłowaniem do kiczu, a przede wszystkim stylistyczną niekonsekwencją.

Francuski artysta streetartowy JR w swoim dokumencie upomina się o prawa kobiet.

"Broken" to udany komediodramat o wchodzeniu w dorosłość i niezgodzie na rzeczywistość.

Emad Burnat sięga z kamerą tam, gdzie nie docierają spragnieni sensacji korespondenci wojenni.

Reżyserkę Maję Milos łatwo wyobrazić sobie jako kompankę do kawiarnianych plotek dla Małgośki Szumowskiej i Kasi Rosłaniec. Wyreżyserowany przez Serbkę "Klip" na każdym kroku powiela błędy popełnione przez twórczynie "Sponsoringu" i "Bejbi blues".

Bohaterowie "Czterech słońc" rozpaczliwie poszukują jakiegokolwiek mistycyzmu, który mógłby nadać ich życiu sens.

Duet Vincent Paronnaud – Marjane Satrapi postanowił porzucić animację na rzecz filmu aktorskiego. Ale "Kurczak ze śliwkami" różni się od swojego poprzednika "Persepolis" także pod względem artystycznego temperamentu.

"Miłość z księżyca" to naiwna bajka. Bez wahania można nazwać ją "Boratem" dla nadwrażliwców.

"Bogowie ulicy" Davida Ayera to solidny policyjny thriller, który pełnymi garściami czerpie z najlepszych osiągnięć gatunku.

Film Benedeka Fliegaufa wchodzi na nasze ekrany jako rewelacja ostatniego Berlinale. Nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem "To tylko wiatr" pozostawił wówczas w pokonanym polu choćby portugalskie "Tabu", które krytycy najważniejszych branżowych pism zaliczają dziś do najlepszych filmów 2012 roku. W rankingach francuskiego "Cahiers du Cinema" i brytyjskiego "Sight and Sound" nikt nie pamięta za to o filmie Fliegaufa.

Bojan Vuletić zaprasza na spacer po stolicy Serbii. Oto jego "Przewodnik po Belgradzie z piosenką weselną i pogrzebową".

"Moonrise Kingdom. Kochankowie z Księżyca" to najlepszy z dotychczasowych filmów Wesa Andersona.

W filmie Daniela Vicariego kamera staje się narzędziem buntu przeciw rzeczywistości.

Paul Thomas Anderson wciąż w mistrzowskiej formie. W swoim najnowszym filmie amerykański reżyser potwierdził reputację najbardziej przenikliwego, obok Todda Solondza, krytyka swojej ojczyzny.

Twórczość Xaviera Dolana prowokuje pytania o granice między talentem a megalomanią.