Piotr Czerkawski

W swoim skromnym debiucie norweskiej reżyserce Anne Sewitsky udało się dokonać pozornie niemożliwego. Nagrodzone na festiwalu w Sundance "Happy, happy" łączy w sobie powagę "Scen z życia małżeńskiego" z urokiem współczesnych skandynawskich komedii.

W filmografii Rogera Donaldsona "Bóg zemsty" to krok wstecz.

W "Fauście" Aleksandra Sokurowa zło jest naturalnym składnikiem rzeczywistości.

Nieokiełznana "Lilly" mogłaby się okazać przyrodnią siostrą tytułowego bohatera "Musimy porozmawiać o Kevinie" Lynne Ramsay.

"Odrobina nieba" to jeden z najbardziej irytujących koszmarów wyprodukowanych w ostatnich latach przez Fabrykę Snów. Nieśmieszna komedia romantyczna wyolbrzymia do granic absurdu hollywoodzką manierę epatowania widzów niemożliwymi do naśladowania wzorcami zachowań.

W "Combat Girls" Davida Wnendta mocny temat stanowi jedynie wątły parawan dla historyjki o odkupieniu dawnych win.

Reżysera "Oslo, 31 sierpnia" nie łączy artystyczne pokrewieństwo z Larsem von Trierem. Joachim Trier pracuje na własne nazwisko.

"Amador" to błyskotliwa hybryda kina społecznego, eschatologicznego dramatu i bardzo czarnej komedii.

Film Yasmin Samdereli "Almanya" oddaje głos rzadko wysłuchiwanym przedstawicielom tureckiej mniejszości w Niemczech. Szkoda tylko, że nie mają oni nic ciekawego do powiedzenia.

Gunnar niby szuka Boga, ale zabiera się do tego nieudolnie. Wszystkie drogi obrane przez reżysera prowadzą do labiryntu typowych lęków zmęczonego życiem mieszczucha. Metafizyczna refleksja ogranicza się do komunałów o kryzysie zachodnioeuropejskiej cywilizacji.

"Chłopak do towarzystwa" zamiast inspirowanego "Wielkim Gatsbym" kina z ambicjami oferuje widzom bulwarową, żenującą farsę.

Cofające się do lat 60. XX wieku "Kobiety z 6. piętra" stanowią szczerą pochwałę życiowego bałaganu.

Choć aspiracje wydawały się większe, Joel Schumacher zrealizował wyłącznie "Funny Games" dla popcornożerców.

"Służące" to film mało odkrywczy, ale z punktu widzenia zmian społecznych bardzo ważny.

Film Johna Maddena, remake izraelskiego obrazu z 2007 roku, wydaje się mocno zadłużony u Stevena Spielberga i Romana Polańskiego. Polemizujący z przyjętą konwencją thriller szpiegowski nie ma jednak w sobie ani głębi "Monachium", ani wdzięku "Autora widmo". Przy tamtych wirtuozerskich popisach "Dług" przypomina niewiele znaczącą robotę rzemieślnika.