Piotr Czerkawski

W "Dziewczynach" łatwo można się zakochać. Film Stuarta Murdocha jest jednocześnie nieśmiały i nonszalancki, a emocjonalną szczerość łączy ze znakomitym wyczuciem stylu.

"Co się wydarzyło w Madison County" – najbardziej nietypowy film w karierze Clinta Eastwooda stanowi również jego bodaj największe osiągnięcie reżyserskie.

"Dziewczynka z kotem" pokazała pazur. Film Asii Argento okazuje się na przemian drapieżny, rozkoszny i kokieteryjny.

Panos H. Koutras nakręcił film tandetny jak felieton Poli Dwurnik, a scenariusz wydobył chyba z samego dna puszki Pandory.

Dokument "Władca wszechświata" jest niczym "Wilk z Wall Street" wyleczony ze wścieklizny.

Mniej więcej od czasu "Zakochanego Szekspira" kolejni reżyserzy uparli się, by zamieniać najważniejszych europejskich pisarzy we wzdychających do księżyca pięknoduchów.

Benoît Jacquot, który w "Żegnaj, królowo" ze swadą poruszał się po dworze Marii Antoniny, zupełnie nie potrafi odnaleźć się na mieszczańskich salonach.

Cztery lata po świetnym "Lourdes" Jessica Hausner popełnia artystyczne harakiri. Choć "Szaloną miłość" określa się jako komedię romantyczną, w taki sposób mogliby odczytać ją chyba tylko najbardziej ekstremalni dewianci z filmów Ulricha Seidla.

Gdy pewien dziennikarz spytał Edmunda Hilary'ego, dlaczego chciał zdobyć Mount Everest, nowozelandzki himalaista odparł ponoć krótko: "Bo tam jest".

Hossein Amini przed kilku laty dał się poznać jako scenarzysta słynnego "Drive". W swoim reżyserskim debiucie unika jednak stylistycznej brawury właściwej filmowi Nicolasa Windinga Refna. "Rozgrywka" okazuje się niczym więcej niż dziełem solidnego rzemieślnika, zaledwie poprawną realizacją schematów wpisanych w konwencję psychologicznego thrillera.

Tytuł "Za jakie grzechy, dobry Boże?" idealnie podsumowuje cierpienia odbiorcy zmuszonego do konfrontacji z tą prymitywną komedią.

"Duży zeszyt" – nowy film Jánosa Szásza przypomina wariację na temat "O dwóch takich, co ukradli księżyc" przeznaczoną do straszenia niegrzecznych dzieci.

Oglądanie "Gottlandu" przypomina ponowną wycieczkę w ulubione miejsce odbytą w towarzystwie niezbyt rozgarniętego przewodnika. Porażka czeskich twórców próbujących zaadaptować na potrzeby kina bestsellerową książkę Mariusza Szczygła boli, ale trudno traktować ją w kategoriach zaskoczenia. Grupa nowicjuszy o nieukształtowanej jeszcze twórczej osobowości najzwyczajniej w świecie nie sprostała tekstom wybornego stylisty.

"Egzorcysta" wciąż wzbudza mieszankę fascynacji i przerażenia. Jednocześnie po latach od premiery nie szokuje już drastycznością i pozbywa się ciążącej mu aury skandalu. Dzięki temu wizję Williama Friedkina można potraktować jako ciekawą propozycję filozoficzną i intelektualną.

Brawurowy debiut Mattea Oleotta smakuje jak doskonałe wino podane w brudnej szklance przez opryskliwego barmana.