Jacek Wakar

"Ten spektakl ma dla mnie charakter katarktyczny. Jestem dziś trochę w sytuacji tych ludzi. Coś im się nie udało, więc muszą od nowa zbudować swój świat" - mówi "Kulturze" DGP Zbigniew Brzoza, który w gdyńskim Teatrze Miejskim przygotowuje "Kamienie w kieszeniach" Marie Jones.

Skuteczny unik przed melodramatyczną ckliwością.

"Tramwaj" w paryskim Teatrze Odeon nie jest tak druzgocącą klęską, jak twierdzą przeciwnicy reżysera, ani tak gigantycznym sukcesem, jak chcą jego fani. Jedno jest pewne - Krzysztofowi Warlikowskiemu udało się zelektryzować publiczność. Spektakl drażni, niepokoi, zostaje w pamięci. I prowokuje pytania o dalszą drogę artysty.

"Wiarołomni" z TR Warszawa z wielką rolą Mai Ostaszewskiej idą krok w krok za znakomitym tekstem szwedzkiego wizjonera. Jest w przedstawieniu Artura Urbańskiego wściekłość, współczucie i oskarżenie teatru jako narzędzia uzurpacji. Co najważniejsze zaś, spektakl nie gubi żadnego z sensów oryginału.

Czego trzeba, aby był teatr? Wspaniały "Przypadek Iwana Iljicza" w łódzkim Jaraczu to seans pytań podstawowych. Chyba właśnie dlatego jest tak przejmujący.

Można porównywać "Merlina" z Teatru Narodowego z roku 2003 z nową wersją Ondreja Spisaka. Można, ale po co? Zdecydowanie lepiej cieszyć nowym życiem świetnego przedstawienia.

Środa stała się nieformalnym dniem ministra kultury Bogdana Zdrojewskiego w Sejmie. Najpierw wygłosił ponadgodzinne przemówienie, potem cierpliwie, doskonale przygotowany, odpowiadał na najbardziej kuriozalne nawet pytania posłów. Wreszcie podczas konferencji prasowej zaprezentował program Nowa Konstytucja Kultury.

"Akropolis. Rekonstrukcja" w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu to jeden z najbardziej oryginalnych projektów pokazywanych obecnie na polskich scenach. Patronują mu do społu Wyspiański i Grotowski. Reszta płynących ze spektaklu Michaela Marmarinosa wniosków już nie jest oczywista.

"Wassa Żeleznowa" Gorkiego w reżyserii debiutanta Waldemara Raźniaka ma kilka niezłych scen, świetny epizod Jerzego Treli. Całość jednak zamiast przerażać, śmieszy.

Role Jerzego Treli naznaczyły spektakle Swinarskiego, Jarockiego, Wajdy, Grzegorzewskiego. Wielki aktor zgodził się zagrać w „Wassie Żeleznowej” Gorkiego na otwarcie warszawskiego Och-Teatru.

Gdyby kreowane na największy przebój komercyjny pierwszych miesięcy nowego roku "Ciacho" podzielić na trzy półgodzinne odcinki i pokazać w telewizji, nikt nie dostrzegłby w tym niczego niezwykłego. To już jest polska norma. Seriale, najchętniej te najbardziej tandetne, stają się dla kina i teatru kuźnią kadr. Ze szkodą dla wszystkich.

W nadchodzącym roku TVP Kultura zamiast 30 mln zł ma otrzymać 5 mln zł. To sześć razy mniej od otrzymanej w tym roku kwoty. Logika jest nieubłagana. Można już rozsyłać zaproszenia na pogrzeb. TVP Kultura zakończyła krótki, lecz owocny żywot. Owocny, bo w wyjątkowo niesprzyjających warunkach jej twórcom i redaktorom udało się udowodnić, że telewizja publiczna może wypełniać to, do czego jest ustawowo zobowiązana. Misję kulturotwórczą.

Uznając oryginalność dramaturgii Iwana Wyrypajewa, uważam ją za mocno przecenioną. „Lipiec” w warszawskim Teatrze Na Woli całą swą siłę zawdzięcza Karolinie Gruszce w jednej z najbardziej zdumiewających ról, jakie zdarzyły się w ostatnich sezonach.

Gdyby miniony rok zakończył się wraz z poprzednim sezonem, skwitowalibyśmy go litanią zachwytów. Ostatnie miesiące aż tylu olśnień nie przyniosły, ale poczucie, że polski teatr ma się nad wyraz dobrze - pozostało.

XX-lecie wolności to był czas dynamiczny, co znalazło odzwierciedlenie również w teatrze. Podjął się on opisać po swojemu ustrojowe przemiany. Czy się udało? Ten okres ciągle jeszcze wymyka się jednoznacznej ocenie.