Leszek Pułka

"Element chaosu" to ekspozycja we wrocławskim Studiu BWA, książkowa kolekcja ikon oraz prac malarskich artysty, który nie wyrzeka się doświadczeń grafficiarza i offowego komiksiarza.

Michael Marmarinos, znany u nas z przedstawienia "Umieram jako kraj" grecki reżyser przygotowuje spektakl "Akropolis. Rekonstrukcja" we wrocławskim Teatrze Współczesnym. "Nie chcę bawić publiczności. Oczekuję, że widz zdobędzie się na minimalny wysiłek" - mówi nam przed premierą.

Na początku bohaterki ”Fotografii” - pociągowych scenek Kamzy i Andermana - ruszały się jak lokomotywa w wierszu Tuwima - ospale. Olśniły dopiero wtedy, gdy zagarniając wyimaginowany przedział i bufet, stacyjkę i cmentarz, wtargnęły w samo życie - pisze Leszek Pułka w KULTURZE.

Teatr nowych twórców coraz bardziej przypomina działania PR w czasie kryzysu: w druku wypisuje efektowną misję sceny, na internetowym portalu zawiesza błyskotliwe obrazki, lecz w spektaklu realizuje fatalny produkt. Podobnie uczynił Krzysztof Garbaczewski z ''Nirvaną'' we wrocławskim Teatrze Polskim.

Chaplinowska maniera inscenizacyjna Przemysława Wojcieszka zaprowadziła postaci thrillera "Była już taka miłość, ale nie ma pewności, że to była nasza" na manowce. Bohaterowie wykrzykują o utracie wiary i o okrucieństwach wojny, śmigając po legnickim kościele niczym Charlie w "Gorączce złota" po chałupie - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Wrocławska premiera "A Chorus Line" w Teatrze Capitol raczej nie przedłuży legendy musicalu wszech czasów - spektakl Mitzi Hamilton jest tylko poprawny i nudny. Aktorom nie udało się ożywić postaci, nie udało się też stworzyć wrażenia, że materią tańca jest ruch i powietrze, a nie deski sceny - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Między dyskretnymi cytatami z Czechowa, klimatem z Witkacego a kultową niegdyś „Rodziną Poszepszyńskich” dzieją się „Urodziny taty”. Bohaterom komedii Macieja Masztalskiego udało się uniknąć tandety, ale oglądamy teatrzyk letni. Tylko teatrzyk i tylko letni.

W efektownym, lecz pustym jak mydlana bańka "Hamlecie" Moniki Pęcikiewicz nie ma studium władzy, samotności ni szaleństwa. Są za to nagość, mobilne ekrany, barwne plamy światła i hektolitr krwi efektowej. Fani nowego teatru mogą piszczeć z zachwytu. Fani Szekspira pogryzą palce - do prawdziwej krwi.

Jan Kott przekonywał, że Szekspir nie jest ani komiczny, ani tragiczny, lecz gorzki. Zdumiewające, ale Gabriel Gietzky we Wrocławskim Teatrze Współczesnym pozbawił "Kupca weneckiego" jakiegokolwiek smaku.

Legnicki "Łemko" w inscenizacji Jacka Głomba to spektakl prowadzony tak blisko życia, jak można sobie tylko w teatrze wyobrazić. Mocna satyra gryzie spokojne sumienia widzów.

Po spektaklu w jeleniogórskim Teatrze im. Norwida któryś z widzów wspominał inscenizacje Franka Castorfa. A mnie "Kariera Arturo Ui" Wojciecha Klemma przypomina amatorski teatrzyk społecznie zaangażowany z końca lat 60. ubiegłego wieku, któremu zabrakło na kostiumy i dekoracje.

Do przerwy "Borys Godunow" raczej usypia. Ale po antrakcie na pierogi, bigos, chleb ze smalcem i korniszonem machina władzy rozkręca się, a kochankowie, których carat poniewiera, zaczynają pulsować namiętnościami.

W Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu nie zdarzyło się nic pikantnego. "Balkon" Artura Tyszkiewicza mógł być spektaklem błyskotliwym, obrazoburczym, śmiałym i seksownym. Wyszło kabaretowo na scenie i nudno na widowni.

"Traktat" Gabriela Gietzky’ego to spotkanie z mądrością i pięknem. Wymagające od widza maksymalnego skupienia przyglądanie się okruchom biografii Ludwiga Wittgensteina.

Próba zmierzenia się przez aktorów Zakładu Krawieckiego z legendą wrocławskiego Trójkąta, dzielnicy meneli, zła i przemocy, to zabawka dramatyczna - pełna stereotypów i póz.