Tim Clapham

Czterodniowy tydzień pracy bez obniżenia wynagrodzenia nie jest pomysłem tak rewolucyjnym, jak się wydaje. Bo już został wypróbowany i częściowo wprowadzony w Niemczech, Japonii, Nowej Zelandii, Islandii, Belgii i Wielkiej Brytanii

Od razu przyznam, że pytania o brexit powodują u mnie potworne zażenowanie. Jako zdeklarowany Europejczyk uważam, że wyjście ze Wspólnoty jest tragedią i dla Wysp, i dla kontynentu. Gdyby sytuacja nie była tak poważna, byłaby zabawna. Eleganckie riposty spikera Izby Gmin Johna Bercowa na pustosłowie i grubiaństwo jej członków oraz pompatyczność przewodniczącego Izby Jacoba Rees-Mogga dostarczają przecież solidnej dawki rozrywki.

W ubiegłym wieku, gdy palenie było jeszcze modne, brytyjska telewizja nadawała serię zabawnych reklam cygar. Był to jeden z najlepszych przykładów humoru wykorzystujący stereotyp naszego stoickiego spokoju. Każdy odcinek przedstawiał historię nieszczęśnika, któremu przytrafiają się pechowe sytuacje. Historia zawsze kończyła się uspokajającą jazzową wersją „Arii na strunie G” Bacha w wykonaniu Jacques’a Loussiera, smugą dymu i hasłem: „Szczęście to cygaro o nazwie Hamlet”. Czy mogłaby to być metafora brexitu?

Poczucie bezpieczeństwa jest jednym z najważniejszych instynktów każdego z nas. W piramidzie Maslowa, obrazującej hierarchię potrzeb człowieka, znajduje się tuż ponad potrzebami fizjologicznymi (jak sen, jedzenie, zapewnienie sobie schronienia, potrzeby seksualne), które są jej fundamentem.

Praca jako taka, w której ludzie mogą się odnaleźć, rozwijać i dawać swój wkład, jest społecznie niedoceniana. Stworzyliśmy sytuację, w której praca jest doceniana tylko wtedy, gdy wytwarza nadwyżkę finansową, jaką można przeznaczyć na prywatne potrzeby.