Andrzej Krajewski

Tego samego dnia w Europie swój sukces fetowali wyznawcy idei przekształcenia jej w jedno państwo oraz stronnicy secesji. Jeśli jedni lub drudzy zrealizują swoje cele, to zafundują Staremu Kontynentowi nową katastrofę.

Olaf Scholz przetrwa na szczytach polityki jedynie wówczas, gdy wojna w Ukrainie zostanie szybko zamrożona, a on będzie mógł odbudować gospodarcze relacje RFN z Rosją.

Kiedy Polska przegrała wojnę obronną, wykreowany na premiera gen. Sikorski za priorytet uznał rozliczenie obozu sanacyjnego.

Przejmująca władzę koalicja będzie musiała zdecydować, czy III RP dostosuje się do Europy Zachodniej, czy okaże własne ambicje. Choć wygląda na to, iż nie będzie miała zbyt wielkiego wyboru. 

Jeśli tworzoną przez opozycyjne partie koalicję zdominuje stronnictwo rewanżu, wówczas nie porządzi ona zbyt długo. Jednak pokusa, aby zająć się rozliczeniami, jest spora i może rosnąć.

Wielka gra o przekształcenie Unii Europejskiej w państwo federalne wystartowała i istnieje możliwość, iż potoczy się zadziwiająco szybko, Polska zaś zupełnie na taką opcję nie jest gotowa. 

Jeśli III RP nie zdobędzie sobie znaczącego wpływu na decyzje zapadające w Unii Europejskiej może z czasem stracić wszystko, co z takim trudem osiągnęła przez ostatnie trzydzieści lat.

Po latach przewidywalnego aż do bólu przedstawienia wraca na scenę polityczną III RP prawdziwa polityka. I od razu zapowiada się jazda bez trzymanki, bo jej powrót oznacza transformację, jaką ostatni raz widzieliśmy dwadzieścia lat temu.

Przytłoczony kryzysami świat demokratycznego Zachodu słabnie. Dlatego ludzkie życie tanieje, bezpieczeństwo staje się coraz droższe, zaś III RP grozi strategiczna samotność. Takie komunikaty - dokąd zmierzamy - robią się coraz bardziej czytelne.

Zapowiada się, że po wyborach Polska wejdzie w stan paraliżu politycznego, akurat gdy zawalił się ład na wschodzie Europy, a ten na zachodzie trzeszczy. Pozostaje więc liczyć na nowy łut szczęścia sprawiający, iż jakimś cudem na tym skorzystamy, zamiast stracić.

To Berlin od lat podsycał kryzys migracyjny, a teraz zamierza gasić pożar, któremu pomagał się rozprzestrzenić. Jeśli RFN nadal będzie tak kształtować politykę wspólnoty, w końcu cała Unia spłonie. 

Wygląda na to, że Berlin doprowadził do klasycznego odwrócenia sojuszy i Kijowowi bliżej już do niego, niż Warszawy. Acz jeszcze trochę brakuje do potwierdzenia reguły Gary’ego Linekera, iż na koniec zawsze wygrywają Niemcy. 

Jak to dobrze, że kwestia zniesienia embarga na ukraińskie zboże oraz wyjście na jaw wyczynów wiceministra Wawrzyka, zgrały się ze sobą w czasie. Dzięki temu łatwiej pojąć dlaczego Polska leży tam, gdzie leży.

Zapowiada się, iż Komisja Europejska nie przedłuży zakazu importu ukraińskiego zboża do krajów Unii akurat na finiszu kampanii wyborczej w Polsce. Sprawiając tak, że relacje z Kijowem oraz Brukselą i Berlinem staną się w niej motywem przewodnim. 

Nikt na świecie nie rozpieszcza tak wyborców jak polscy politycy. Walczą o głosy już od miesięcy, a jednocześnie udaje się im uniknąć choćby wspominania o sprawach, które zdecydują o losie Polski i jej mieszkańców. Dzięki czemu możemy się dobrze bawić.