Artur Zaborski, Stopklatka.pl

Mam poważne obawy, że projekcja "Gangu wiewióra" zachęci najmłodszych widzów do tego, by w imię ratowania świata biegać do parku i dokarmiać mieszkające tam zwierzęta solonymi orzeszkami, naładowanymi konserwantami chipsami i innym świństwem.

"Zacznijmy od nowa" łamie gatunkowe przyzwyczajenia. Chociaż to lukrowana historia, szybko okazuje się, że ten lukier jest sztuczny.

"Riwiera dla dwojga" to bardzo nieciekawy film, a jednocześnie całkiem interesujące zjawisko.

Animacji ze studia DreamWorks nie można odmówić sprytu. Pisząc scenariusz "Jak wytresować smoka 2", twórcy pomyśleli o wszystkich.

Z żartów w "Wypisz, wymaluj… miłość" śmieją się głównie bohaterowie tego filmu. Ale robią to tak przekonująco, że i widzowi ich nastrój szybko się udziela.

Quentin Tarantino stawia Briana Trencharda-Smitha w poczet swoich ulubionych kinowych twórców, którzy wywarli na niego największy wpływ. Lepiej jednak dla niego, aby nie inspirował się ostatnim filmem angielskiego reżysera, przeciętnym i dość nudnym.

Jedyną gorszą rzeczą od chorowania na raka jest mieć dziecko z nowotworem – mówi główna bohaterka tego filmu. Tak, "Gwiazd naszych wina" zaczyna się ostro i konkretnie. Ale co z tego, skoro reżysera interesują łzy widzów, a nie bohaterów?

Niby o zmarłych nie mówi się źle, ale w tym wypadku warto było zrobić wyjątek. To mroczna strona Yves'a Saint Laurenta domaga się drobiazgowej analizy.

Rodzima krytyka postawiła na "Karuzeli" krzyżyk, nie dostrzegając w niej uniwersalnych wartości, o których z kolei przekonany jest międzynarodowy agent filmowy z Włoch, zapraszający film na Marché du Film podczas tegorocznej edycji festiwalu w Cannes. Komu wierzyć?

Wyobraźcie sobie parodię survival-horroru, w którym w południowoeuropejskim lesie stado krów próbuje przetrwać polowanie, jakie urządził na nie psychopatyczny myśliwy. Trup ścieli się gęsto, krew leje się obficie. Zabawne? Tak mogła wyglądać "Bella Mia", gdyby tylko reżyser wykazał się inwencją i ironią.

W "Obywatelu roku" pęka cienka nić, na której trzymają się ład i porządek norweskiego społeczeństwa. Doświadczająca tragedii jednostka buntuje się przeciwko prawu panującemu w (pozornie) doskonale urządzonej społeczności i egzekwuje sprawiedliwość na własną rękę w myśl zasady "oko za oko".

"Powstanie warszawskie" zapisze się w historii polskiego kina nie tylko jako pierwszy na świecie dramat non-fiction, lecz także pierwszy film o wydarzeniach 1944 roku, w którym najważniejsze jest życie codzienne, a nie walka i śmierć za ojczyznę.

"Medicus" próbuje opowiedzieć za dużo historii i pomieścić zbyt wiele wątków. A jednak filmowi Philippa Stölzla warto poświęcić trochę uwagi.

"Pierwszy wschód słońca" to porywająca wariacja na temat "5 x 2" Francois Ozona, zrobiona na modłę indie movies i z homoseksualnymi bohaterami. Ale chociaż od francuskiego mistrza Chris Michael Birkmeier zżyna formę i treść, jego dzieło zachowuje indywidualny charakter.

"Gabriel" nie zwiastuje odrodzenia w Polsce kina familijnego, z którego niegdyś słynęliśmy. Jest za to dowodem na to, że i u nas czerpanie z hollywoodzkich wzorców może zaprocentować.