Mariola Wiktor

Druga połowa festiwalu okazała się, niestety, mniej wystrzałowa niż jego początek. Jeśli jednak wśród kilku tytułów rozczarowujących nadal pojawiają się filmy intrygujące, ciekawie podane, sprawiające radość z obcowania z dobrym kinem, to i tak nie zmienia to mojego zdania o wyjątkowej edycji tegorocznej imprezy.

Festiwal dopiero na półmetku, a można się poczuć, jakby było się na kilku. Każdy dzień na Lido obfituje w tak wiele wydarzeń, że zwyczajnie nie jest możliwe, by ogarnąć je w jednej relacji. Będzie więc subiektywnie i z konieczności wybiórczo.

Dziś wystartował najstarszy na świecie, 75. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji. Jest co świętować, a i sam program tegorocznego Jubileuszu przyprawia o zawrót głowy.

"Zimna wojna", która do kin trafi 8 czerwca, już jest nazywana najważniejszym od dekad polskim filmem. O 66 dniach zdjęciowych, o porozumieniu z Joanną Kulig oraz przewrotności pracy aktora w Cannes opowiadał nam Tomasz Kot.

Dotarliśmy prawie do końca festiwalu. Nigdy oczekiwanie na werdykt nie było dla nas, polskich dziennikarzy, tak ekscytujące i pełne napięcia. W kuluarach i rankingach krytyków „Screenu” „Le Cinema Francois”, „Gala Croisette” polska „Zimna wojna” nadal w czołówce, ale już nie sama. Ma konkurentów. Na tym polega rywalizacja, ale... jesteśmy w konkursie najważniejszego i największego festiwalu filmowego świata! Inni też nie zasypiają gruszek w popiele - zwłaszcza ostatnie dni festiwalu zelektryzowały publiczność i podniosły temperaturę pokazów.

Cały świat mówi o „Zimnej wojnie” Pawła Pawlikowskiego. Entuzjastyczne recenzje, gorące przyjęcie – jest realna szansa na Złotą Palmę.

Festiwal dopiero się zaczyna, a w powietrzu już wisi kilka skandali. Stali bywalcy i turyści przecierają oczy ze zdumienia. Czy w Cannes na pewno wszystkie zmiany są na lepsze? Wiele mówi się m.in. o nieobecności Netflixa. Dla nas dobrą wieścią jest, że na językach jest polski obraz "Zimna wojna", uważany za cichego faworyta.

Berlinale żyje kinem i podziwia kolejne premierowe filmy. Po "Wyspie psów" Wesa Andersona ma przyjść czas m.in. na nowy obraz Małgorzaty Szumowskiej. To, co porusza widzów nad Sprewą, to oczywiście polityka, której na kinowych ekranach jest w tym roku całkiem sporo. Nasza relacja z festiwalu.

Jubileuszowa 30 Gala rozdania Europejskich Nagród Filmowych w Berlinie okazała się wyjątkowo szczęśliwa dla polskiego kina. Pokazała również, że możemy być świadkami triumfalnego pochodu "Twojego Vincenta", który ma w perspektywie walkę o najważniejszą nagrodę świata filmowego. Jak zwykle przy takich okazjach, ze sceny padły deklaracje i manifesty zahaczające o politykę, ale największym wygranym było oczywiście europejskie kino.

Kim był Michał Waszyński? Principe Waszyński? Syn biednego żydowskiego ślusarza z ukraińskiego Kowela, urodzony w 1904 roku zrobił tak oszałamiająca karierę w przemyśle filmowym, że można by z jego życia zrobić ekscytujący serial.

Frances McDormand znów skradła show w Wenecji. Publiczność stawiła się tłumnie również po to, by obejrzeć... teledysk Michaela Jacksona. I wreszcie oczekiwanie na nowy film Darrena Aronofskyego. Korespondencja z festiwalu filmowego w Wenecji.

Czy dla „Downsizing”, Alexandra Payne’a weneckie otwarcie festiwalu okaże się pierwszą trampoliną do oscarowego wyścigu, tak jak wcześniej dla „Grawitacji”, „Birdmana” i dla „La la land”? Tego nie wiem, ale z pewnością ten film, który trafi na polskie ekrany pod koniec grudnia będzie zaskoczeniem dla miłośników twórczości tego reżysera. Po serii kameralnych, świetnych ludzkich portretów i gorzko-śmiesznych satyr na małomiasteczkową Amerykę („Nebraska”, „Schmidt”, „Wybory”) Payne zrealizował swoje pierwsze s-f w konwencji kina popularnego.

Czy polskie kino jest naprawdę znane w świecie? I co naprawdę się o nim myśli? Czy możemy obwieścić, ze przychodzi nasz czas? Czy na polskie kino powtórzy się moda, jak na rumuńskie czy greckie? Na te i inne pytania szukaliśmy odpowiedzi podczas 70 Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Edynburgu.

- Jak osoba inteligenta może zadawać takie głupie pytania? - zapytał Roman Polański jednego z dziennikarzy na konferencji prasowej. Taką ostrą reakcje wywołało pytanie o to, czy łatwiej jest reżyserowi reżyserować własna żonę czy z nią żyć? Po namyśle odparł jednak już ze śmiechem, że zdecydowanie łatwiej jest mu Emmanuelle reżyserować.

Malkontenci znów powiedzą, że nie ma nas w Cannes. I owszem, w konkursie po raz kolejny nie ma polskiego filmu. Ale Cannes to jednak nie to samo co Berlin czy Karlowe Wary, gdzie od lat regularnie polskie kino bywa nie tylko mocno obecne ale i coraz bardziej docenione. I to jednak jeszcze nie powód, by szaty rozdzierać.