Karolina Lewestam

Akcja #MeToo to fantastyczny buldożer, który powoli, acz nieubłaganie, rozjeżdża hałdy społecznej hipokryzji, odsłaniając nam kolejne trudne fakty – a najważniejszy z nich to ten, że przemoc seksualna w zachodnich demokracjach to nie stan wyjątkowy, lecz kulturowa norma.

Sekret ma wiele wspólnego z prywatnością, ale nie jest z nią tożsamy. Moja poranna wycieczka do piekarni sekretem nie jest, co nie oznacza, że chcę, by moje kroki śledził Google, a nade mną bzyczał wyposażony w kamerę dron – byłoby to bowiem naruszeniem mojej prywatności.

Histeria wokół molestowania związana z #MeToo to nie tylko wyzwalająca deklaracja doznanych krzywd. To także frustracja związana z latami prób, by przez kilka chwil w życiu nie być piersiami, pupą albo starą postprodukcyjną babą, ale po prostu, jak człowiek, być człowiekiem

Zanim porozmawiamy o uniwersalnym dochodzie podstawowym, skorzystaj, czytelniku, z wyobraźni umeblowanej nam przez Hollywood i imaginuj sobie, że jesteś prezydentem USA.

Dając uczniom kulturowy kanon, dajemy im wybór: idź z nami albo przeciw nam. A jeśli nie damy im niczego, to po prostu nie pójdą nigdzie.

Jeśli masz, drogi czytelniku, jakiegoś wroga, to znam niezawodny sposób na to, jak go wyeliminować : musisz się dowiedzieć, jaki serial namiętnie oglądamy ja z moim synem, i przekazać tę informację owemu wrogowi, a wtedy my – ja i mój syn – będziemy musieli go zabić.

Niemal każda wizyta prezydenta USA w Polsce była dla nas emocjonalnym ekwiwalentem uczuć, jakie wiążą się zwykle z przybyciem długo niewidzianego rodzica.

Jakie byłyby konsekwencje masowych powrotów naszych rodaków, mniej lub bardziej zmienionych doświadczeniem emigracji?

Cała Polska zgadza się z Churchillem, że demokracja to najgorszy ustrój, lecz lepszego jeszcze nie wymyślono. A jednocześnie każdy z nas ma jej własną wizję. I własny pomysł na jej naprawę.

"Słup telefoniczny na mnie pędził. Próbowałem zjechać mu z drogi, ale nie zdążyłem, i uderzył w przód mojego auta" – to podobno fragment zeznania pewnego kierowcy spisanego niegdyś przez policję w San Francisco. Wyobraźcie sobie policjanta, który sporządzał ten raport – na pewno zadrżała mu notująca dłoń. Niewykluczone, że po chwili wahania zapytał: Ale zaraz, proszę pana, jak to możliwe, żeby słup? Tak sam z siebie? Żeby... pędził? Proszę wybaczyć, naprawdę nie chcę być obcesowy, ale czy nie bardziej prawdopodobne jest, że... zwyczajnie sam pan się w niego władował?

Siła Ameryki to jej Księga Wyjścia – napisał kilka dni temu David Brooks, nadworny konserwatysta „The New York Times”, którego czasem podziwiam, a czasem chcę unicestwić, dźgając go tępym nożem. Tym razem melancholijną opowieść Brooksa o duszy Ameryki czytałam bez uzbrojenia, bo prawdą jest, że to Exodus jest od zawsze najsilniejszą metaforą organizującą amerykańskie doświadczenie.

Donald Trump może się jeszcze stać akceptowalnym politykiem. Lecz może też okazać się szalonym wilkiem.

Jarosław Kaczyński zaraził nas wojenną metaforą i to ona nadaje strukturę politycznemu chaosowi wokół nas. A skoro trwa wojna, to nie liderów opozycji nam potrzeba, ale wodzów z prawdziwego zdarzenia.

O tym, dlaczego wydaje nam się, że nikt lepiej nie opisał dzisiejszego świata niż Karol Marks.

Kto jest dobrym liberałem? Różnie mówią, ale zgódźmy się na program minimum: to człek taki, który lubi różne rzeczy, w tym demokrację, ale najbardziej lubi prawa człowieka. Dlatego tam, gdzie pięciu zielonych chce zjeść szóstego niebieskiego, on zawsze stanie po niebieskiej stronie, choćby go nie znosił – i temu zawsze służyć będą jego preferencje polityczne.