Artur Zaborski

Nakręcony w 2013 roku "Samotny rejs" nie mógł antycypować tsunami uchodźców, z którym mierzy się dzisiaj Europa, choć jego punkt wyjścia zachęca do takich założeń.

Obcy w Polsce był opisywany jedynie w sposób sensacyjny. Niewiele wiedzieliśmy natomiast na temat tego, jak oni tu żyją, jak sobie radzą, gdzie możemy się z nimi zetknąć - mówi Marta Mazuś, autorka zbioru reportaży "Król kebabów".

Kiedy zaczyna się dzieło sztuki – wtedy, gdy powstaje, czy wtedy, gdy mogą podziwiać go inne osoby niż autor? To jedno z wielu pytań, które ciśnie się na usta w czasie projekcji "Szukając Vivian Maier".

"Panie Dulskie" są zderzeniem postaw z nieśmiertelnego dramatu Zapolskiej i ekshibicjonistycznych reality show typu "Big Brother".

Podczas seansu "Do utraty sił" pierwsze, co rzuca się w oczy, to szacunek jego twórców dla klasycznych filmów o boksie. Drugie – realizm.

W przypadku dorobku Woody'ego Allena nieśmiertelne powiedzenie inżyniera Mamonia o tym, że najbardziej lubimy te piosenki, które już znamy, się sprawdzało.

Trudno właściwie wyobrazić sobie, co nie mieści się w głowie twórców najnowszej animacji Pixara. Ich film to najzgrabniejsze połączenie jakości, techniki, dydaktyki i humoru, jakim obdarzyło nas w ostatnim czasie kino.

Globalne ocieplenie, topniejące lodowce, pogodowe anomalie, narastające dysproporcje ekonomiczne między kontynentami, niekończące się konflikty. Nadchodzi koniec świata, to pewne. W przyszłości już o tym wiedzą, ale jakoś niespecjalnie się tym przejmują.

"Taxi Teheran" to trzeci film Jafara Panahiego, nakręcony przez reżysera po tym, jak władza skazała go na areszt domowy i 20 lat zakazu wykonywania zawodu.

"Gracz" Ruperta Wyatta to ponowne, ale niestety niezbyt świeże spojrzenie na film Karola Reisza z 1974 roku.

Scenariusz "Pojmanych" inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami. A rzecz jest śliska, bo tyczy się kwestii pedofilii.

Jeśli zastanawialiście się kiedyś, jak obalić Kim Dzong Una, pewnie nie przyszło wam do głowy, że wystarczy włączyć mu piosenkę Katy Perry. Mnie też nie.

"Powiedzmy sobie wszystko" to kolejny amerykański film pokazujący, że rodzina jest niebezpiecznie wyidealizowana, to raczej siedlisko traum i animozji.

Christoper Nolan o wiele lepiej sprawdza się, kiedy patrząc w niebo, widzi znak Batmana, a nie gwiazdy i inne galaktyki. Jednak nawet jeśli "Interstellar" to – jak twierdzą niektórzy – najsłabszy film w jego karierze, to wciąż jest poziom wyżej od dokonań wielu kolegów po fachu.

" Sędzia" to jeden z bardziej niedocenionych ubiegłorocznych filmów. To o tyle zaskakujące, że Hollywood uwielbia obrazy o próbującej się zjednoczyć rodzinie.