Tłum. Ic

Od razu przyznam, że pytania o brexit powodują u mnie potworne zażenowanie. Jako zdeklarowany Europejczyk uważam, że wyjście ze Wspólnoty jest tragedią i dla Wysp, i dla kontynentu. Gdyby sytuacja nie była tak poważna, byłaby zabawna. Eleganckie riposty spikera Izby Gmin Johna Bercowa na pustosłowie i grubiaństwo jej członków oraz pompatyczność przewodniczącego Izby Jacoba Rees-Mogga dostarczają przecież solidnej dawki rozrywki.

Boris Johnson uosabia współczesną Partię Konserwatywną. Podobnie jak jej wierchuszka i znaczna część członków jest tworem unikatowego wyspiarskiego systemu przywilejów: najpierw elitarne prywatne szkoły, następnie prestiżowy Uniwersytet Oksfordzki, potem Izba Gmin. Choć przez długi czas był uważany za postać komiczną naszej polityki, bardziej pasującą do kabaretu niż do Downing Street 10, to w czasach chaosu i niepewności nie jest zaskakujące, że to właśnie on pokieruje teraz Zjednoczonym Królestwem i będzie (czy będzie?) negocjował brexit.

"Według badania Rezerwy Federalnej aż 40 proc. amerykańskich gospodarstw domowych nie ma odłożonych nawet 400 dol. na wypadek nieoczekiwanych wydatków, np. medycznych. Te 40 proc. żyje od wypłaty do wypłaty, z trudem wiążąc koniec z końcem – stąd bierze się fala populistycznej retoryki przeciwko globalizacji, migracji i międzynarodowemu handlowi" - mówi ekonomista Nouriel Roubini.

I c o teraz? Po tygodniu zamieszania aż kusi, by poddać się nastrojowi grozy. Impulsywność i ignorancja prezydenta USA, lekceważenie przez niego sojuszników i podlizywanie się przeciwnikom wywołało w Waszyngtonie burzę na skalę niespotykaną od czasów afery Watergate.

Po upadku komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej rozpoczęła się era globalizacji. Region skupił się na budowaniu gospodarki wolnorynkowej oraz politycznego systemu demokracji liberalnej.

To ostatni unijny budżet, z którego tak wiele pieniędzy popłynie do Warszawy. A to zaś oznacza, że do utrzymania inwestycji publicznych – jako głównego czynnika wzrostu gospodarczego – rząd musi znaleźć alternatywne, wewnętrzne oraz zewnętrzne źródła finansowania.

W ubiegłym wieku, gdy palenie było jeszcze modne, brytyjska telewizja nadawała serię zabawnych reklam cygar. Był to jeden z najlepszych przykładów humoru wykorzystujący stereotyp naszego stoickiego spokoju. Każdy odcinek przedstawiał historię nieszczęśnika, któremu przytrafiają się pechowe sytuacje. Historia zawsze kończyła się uspokajającą jazzową wersją „Arii na strunie G” Bacha w wykonaniu Jacques’a Loussiera, smugą dymu i hasłem: „Szczęście to cygaro o nazwie Hamlet”. Czy mogłaby to być metafora brexitu?

Poczucie bezpieczeństwa jest jednym z najważniejszych instynktów każdego z nas. W piramidzie Maslowa, obrazującej hierarchię potrzeb człowieka, znajduje się tuż ponad potrzebami fizjologicznymi (jak sen, jedzenie, zapewnienie sobie schronienia, potrzeby seksualne), które są jej fundamentem.