Jan Wróbel

Działanie Polskiej Grupy Zbrojeniowej, wychodzonej przez MON, oparte jest na prostej zasadzie: państwo zamawia sprzęt w fabrykach de facto państwowych, te dobierają sobie prywatnych podwykonawców. Kiedy wicepremier, minister rozwoju oraz minister finansów Mateusz Morawiecki tworzy wielkie narracje na temat nowego COP, nowej Gdyni i rodzimej Doliny Krzemowej, to szef resortu obrony Antoni Macierewicz po prostu rozkazuje. Skutek?

Kolejne posunięcia wzmacniające instytucje państwowe kosztem obywatela czy samorządów, a zarazem konstytuujące te instytucje jako partyjne stanowią doskonały przepis na rewanż. Kiedy opozycja wygra, tak "odzyskane państwo" będzie mogło represjonować nie tylko dyrektorów szkół, członków zarządów spółek, redaktorów, dyrektorów szpitali, sędziów i samorządowców, lecz także przedsiębiorców.

Lubię polemiki w tonie inteligentnej uszczypliwości, a nie internetowej żółci. Z przyjemnością przeczytałem tekst Edwina Bendyka, w którym skrytykował „prawicowych publicystów” za ich stosunek do przedstawienia „Klątwa”.

Współczesny liberał powinien z zainteresowaniem, a nie z pańską wyższością, czytać klasyków antykapitalizmu.

Wiem, że dawanie rad rządowi jest stratą czasu, ale ktoś musi być w tym kraju naiwny. No, to już niech padnie na mnie. Ostatnio zwiedziłem, na krzywy ryj, głośną wystawę Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Głośną, bo obecny rząd robi wszystko, aby posadę dyrektorów stracili ludzie mianowani przez rząd poprzedni.

Odpowiednia komisja sejmowa znowu zajęła się kredytami walutowymi. W całej opowieści franków z banków jest pisowski morał. Można (prawdopodobnie) nakazać przewalutowanie kredytów, trudno jednak kontrolować skutki, jakie to wywoła.

W kwestii Wałęsy sprawa jest dość prosta – ktoś miał rację, ktoś jej nie miał. Rację mieli np. Piotr Gontarczyk i Sławomir Cenckiewicz i im należą się po prostu przeprosiny ze strony licznych tych, którzy imputowali autorom głośnej książki o Wałęsie wszystko, co najgorsze. Przeprosiny łatwe nie będą.

PiS daje radę opozycji, przegrywa z żartami. Stopień zapalczywości w atakach na ministra Waszczykowskiego za pomyłkę w nazwie państwa o rozmiarach Radomia przypomina najgorsze czasy propagandy antykaczystowskiej z 2007 r. Wtedy atakowano PiS za wszystko (nawet za to, że zrobił wcześniejsze wybory i koncertowo je przegrał). W gruncie rzeczy pomyłka ministra to rzecz błaha, zdarza się. Szef polskiego MSZ ani się nie upił, ani nie wpisał z błędem do księgi kondolencyjnej, ani nie opowiadał żartów o Murzynach. Pośmiać się z owocnych negocjacji z San Escobar jest fajnie, ale zbiorowe i nieustanne, „jechanie” po Waszczykowskim świadczy raczej o jeźdźcach niż o wierzchowcu.

Poseł do marszałka Sejmu powinien zwracać się z szacunkiem podobnym jak uczeń zwraca się do nauczyciela. Wyobraża pan sobie, że uczeń mówi: „nauczycielu mój kochany”? Być może to mogłoby się zdarzyć w przedszkolu, ale już nie w szkole podstawowej, a tym bardziej liceum – tak stwierdził marszałek Senatu. Dodał, że obrona posła Szczerby to obrona chamstwa. 

Co ty tak ciągle o Morawieckim? – dopytują czasem znajomi. Znajomi, jak to w Warszawie, na ogół ogarnięci pisofobią. Nie pytają więc życzliwie. 

Socjalistyczna Polska miała kilku szczególnie wytrwałych wrogów. Z którymi walka musiała być prowadzona bez przerwy i bez pardonu. To choćby Ameryka – z jej dobrobytem i kapitalizmem, Niemcy Zachodnie – z rewanżyzmem, Radio Wolna Europa – z dobrą słyszalnością w Polsce. Nie wspominając o rodzimej antysocjalistycznej reakcji. Ale skutecznością działania nad nimi wszystkimi górował inny najgorszy wróg socjalistycznej Polski. Zima.

Polskę obiegła informacja o zatrzymaniu Józefa Piniora akurat wtedy, kiedy prowadziłem poranną audycję radiową. Komentować czy nie komentować? W każdym kraju może się zdarzyć, że tamtejsze CBA zatrzyma polityka. I w każdym zdarza się, że z dużej chmury nie spada nawet mały deszcz.

Przed wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych tylko 2 (słownie dwie) z dużych redakcji gazet w USA ogłosiły poparcie dla Donalda Trumpa. Aż 57 (!) poparło Hillary Clinton. Tylko niewielka część ogłosiła neutralny stosunek do obojga polityków, zazwyczaj cieplej pisząc o kandydatce demokratów. Redakcje telewizyjnych wiadomości częściej wspierały Clinton niż Trumpa. Z kolei internet wspierał kogo chciał i – jak widać – wybory wygrał. Bo Trump jest internetowy.

Jednym z największych bohaterów amerykańskiego buntu przeciwko Anglikom został... Anglik Tomasz Paine. Radykał w poglądach, przybył do Ameryki w 1774 r., by wspomóc kolonistów w ich wojnie z angielską tyranią. Był wspaniałym publicystą.

Koniec rok szkolnego przyniósł, niejako mimochodem, najciekawszą od dekady propozycję demokratyzującą Polskę. Ma ta propozycja i ten walor, że przypomina nam wszystkim, co to znaczy demokracja (odpowiedzialność). Chodzi o propozycję ruchu Obywatele dla Edukacji, aby dyrektorów szkół wybierali rodzice i nauczyciele danej szkoły. Już widzę to przerażenie.