Jan Wróbel

Zagadka ministerstwa rodziny nie przestaje mnie nękać. Spokojnie – takiego ministerstwa nie ma. Nie wydaje się nawet, żeby w przewidywalnej przyszłości powstało. Przecież jego istnienie bez trudu dałoby się uzasadnić.

Dziennikarze biadający z powodu kryzysu własnej branży to widok raczej zabawny niż niesmaczny. Jesteśmy przedstawicielami wolnych zawodów, a popyt na usługi jest zmienny - pisze publicysta Jan Wróbel.

Podobnie jak wszyscy ludzie żyjący na koszt podatnika, nauczyciele uniwersyteccy mają poczucie, że płaci im się za mało. Natomiast ja sądzę, że z wyjątkiem tych, których nigdy nie zdołalibyśmy wynagrodzić adekwatnie do ich zasług, jako że wzbudzili w młodych ludziach miłość do nauki, nauczyciele uniwersyteccy zarabiają zbyt dużo - pisze w "Dzienniku Gazecie Prawnej" Jan Wróbel.

Do sierpnia 1980 roku ogromna większość Polaków żyjących w PRL oddzielała sferę przekonań prywatnych od sfery zachowań publicznych. Pomstowano na władze, traktujące to, co państwowe, jak własny folwark, ale uczestniczono w oficjalnym, po cichu wyśmiewanym rytuale.

Teraz, kiedy wydajemy eurofortunę na kolejne stadiony, trzeba pełnej mobilizacji, aby te pałace ze złota nie okazały się chybioną inwestycją. Obok podziału na kibiców i kiboli wyrósł nam w mediach nowy podział: na kibiców sportu i na kibiców walki z Tuskiem.

Polityk ma wiele wspólnego z piłkarzem: łatwo o kontuzję, życie prywatne ograniczają media i równie łatwo wypaść za burtę. Dlaczego nie dziwi, że sportowiec biegający po boisku i strzelający gole może zarabiać półtora miliona złotych, a polityk, który żądałby takiej pensji będzie posądzony o pazerność?

Kilka miesięcy temu minister finansów zapowiedział, że nałoży samorządom kaganiec wydatkowy w imię walki z deficytem budżetowym i niekorzystnym stanem zadłużenia kraju. Samorządy w Polsce zaciągają kredyty na ogromne sumy, w dużej mierze po to, aby konsumować fundusze płynące z Unii Europejskiej. Rząd podołał OFE, ale przed samorządami skapitulował. Jednak będą one mogły się zadłużać, a my wraz z nimi. Gratulować? Pomstować?

Ostatni raz Polska ujrzała odcinek telenoweli „Olaboga, Polsko” w 2007 roku, kiedy to odsuwanie od władzy Prawa i Sprawiedliwości, w warunkach niczym niezagrożonych wolnych wyborów, wolnych mediów i potężnej opozycji, przedstawiano jak uwolnienie kraju z rąk Łukaszenki.

Wykorzystam medialny szum wobec jak najbardziej zresztą uzasadnionej decyzji rządu o wysyłaniu do szkół sześciolatków, by poruszyć inny, jeszcze ważniejszy szkolny temat – sensu istnienia powszechnego szkolnictwa.

Dziennikarze mają szczególną skłonność do wyśmiewania polityków za to, czego ci nie zrobili. W modzie jest krytykowanie PO, że nie robi tak odważnych cięć, jak Merkel, Sarkozy, Cameron. Przyzwoitość nakazywałaby wstrzemięźliwość tej krytyki.

Jakoś tak nam się w Polsce ułożyło, że używanie takich słów jak „moralność w polityce”, „godność narodu” czy (aaa!) „honor Polski” w opisie rzeczywistości politycznej stało się prawie zakazane - pisze Jan Wróbel.

Żartobliwa przeróbka jednej z okupacyjnych zakazanych piosenek: 13 grudnia, roku pamiętnego, wydał Wojciech dekret stanu wojennego... W tym sęk, że - niepamiętnego! Niemal co roku te lub tamte medium odkrywa, że stan wojenny dzieli Polaków - pisze Jan Wróbel.

Coraz częściej można usłyszeć i przeczytać, że Polsce brakuje dzieci. A tak dokładnie to dzisiejszym trzydziesto- i czterdziestolatkom brakuje dzieciaków, które za parę dziesięcioleci utrzymywać będą system emerytalny - pisze Jan Wróbel.

Zima to w mediach wielkie zwycięstwo alzheimera. Zauważyliście Państwo, że od wielu już lat zima nie nadchodzi. Ona atakuje! Objawem agresji jest każda minusowa temperatura, nie mówiąc o zabójczym śniegu. Media dorabiają zimie gębę ludojada - pisze Jan Wróbel.

No nie. – Chciałbym, aby w moim pobliżu gdzieś funkcjonowały osoby, które mogą być pasem transmisyjnym do konkretnych środowisk politycznych lub segmentu wrażliwości wyborczej – stwierdził Bronisław Komorowski. Zła wiadomość, prezydent jest przemęczony - pisze Jan Wróbel.