Rafał Matyja

Zabójstwo Pawła Adamowicza będzie jednym z ważniejszych wydarzeń w historii III Rzeczpospolitej. Ale nie stanie się punktem zwrotnym w tym sensie, w jakim myślą o tym ludzie, którzy chcieliby rywalizacji politycznej wolnej od nienawiści i pogardy. Nie pozwoli na to ani logika konfliktu, ani nawet wymowa samego zdarzenia – zła, wobec którego różnimy się od pierwszego momentu, w którym dowiedzieliśmy się o tej zbrodni.

Nie da się wynegocjować przy okrągłym stole uśrednionej prawdy. Nieszczęściem jest wykorzystywanie historii jako młotka w bieżących sporach – Rafał Matyja i Piotr Zaremba dyskutują o kształcie współczesnej polskiej polityki.

Drugi rok rządów PiS kończy się próbą istotnego przestawienia osi podziałów politycznych. Oprócz wyraźnego, wytyczonego w pierwszych miesiącach rządzenia, sporu na linii "społeczeństwo" - "elity", Prawo i Sprawiedliwość zamierza wzmocnić konflikt na osi "patrioci" - "rzecznicy obcych interesów". Chce pójść do kolejnych wyborów jako partia broniąca interesu narodowego przed tymi, którzy nie tylko mu zagrażają, ale są po prostu reprezentantami interesów przeciwnych.

By zrozumieć, czym był w polityce polskiej rok 2009, trzeba sięgnąć pamięcią do 23 października roku 2005. Do dnia prezydenckiej porażki Donalda Tuska. Porażki, która wydawała się bardziej dotkliwa niż ta poniesiona przez PO w wyborach parlamentarnych - pisze Rafał Matyja.

Janusz Palikot pozuje na królewskiego błazna, ale monarchą nie jest Donald Tusk - lecz prawdziwy suweren. W oczach Palikota tym suwerenem jest naród lub może tylko elektorat. A dworem są media - pisze publicysta i politolog Rafał Matyja. To kolejny głos w debacie DZIENNIKA o co biją się polskie partie.

Wasze dzisiejsze poczucie apolityczności jest usprawiedliwione. Wbrew krytycznym głosom postępujecie słusznie zachowując dystans wobec politycznych sporów i unikając języka stada - pisze do ludzi z pokolenia wolności Rafał Matyja, politolog, wykładowca akademicki.

Scenę polityczną zdominowała polityka pomysłu jako jednorazowego chwytu, do którego dotąd musieli się odwoływać posłowie z dalszych rzędów, by zwrócić na siebie uwagę mediów. Nikogo nie dziwi, premier proponuje udział w zjeździe partii opozycyjnej - komentuje dla DZIENNIKA politolog Rafał Matyja.

Kaczyńskiego gubi - tak podziwiane przez wielu - zamiłowanie do politycznej gry. Jest jak piłkarz zakochany w sztuce dryblingu. Gotów poświęcić wynik meczu dla kolejnego zwodu - głos w debacie o tym, jaka opozycja potrzebna jest Polsce, zabiera Rafał Matyja, polemizując z Piotrem Zarembą i Janem Rokitą.

Ostatni rok w polityce to bez wątpienia rok Tuska. Rok triumfalnego, niczym niezagrożonego sprawowania władzy, umacniania pozycji w sondażach i spokojnego czekania na wybory 2010 roku, które mają być ukoronowaniem tego triumfu - pisze w DZIENNIKU politolog i publicysta Rafał Matyja.

Awantura wokół szczytu Unii to kolejny dowód na to, że Polska potrzebuje konstytucji opartej nie tylko na dobrych, ale także na tych najgorszych doświadczeniach minionego 20-lecia. Potrzebuje jako intelektualnego źródła nie tyle optymistycznego projektu, ile gorzkiego niekiedy doświadczenia realiów - pisze w DZIENNIKU politolog Rafał Matyja.

Eryk Mistewicz zapowiedział na łamach DZIENNIKA, że czeka nas jeszcze co najmniej siedem lat rządów Platformy Obywatelskiej. Z tezami Mistewicza polemizuje politolog i publicysta Rafał Matyja. Jego zdaniem nic nie zapowiada tak długiej stabilizacji w polskiej polityce, a samej Platformie brakuje elastyczności, by być czymś więcej niż aparatem wyborczym nastawionym na zdobycie prezydentury przez jej lidera

Konflikt rosyjsko-gruziński przywrócił pewną powagę polskiej polityce. Współpraca, jaką prezydent nawiązał z liderami wschodnioeuropejskich sąsiadów Rosji i wspólna wizyta w Tbilisi, to nie tylko sukces osobisty Lecha Kaczyńskiego. To także triumf polityki poważnej nad polityką wrażeń. To efekt pewnej pracy prowadzonej nie w ramach wewnętrznej rywalizacji, ale z perspektywą rzeczywiście państwową - pisze w DZIENNIKU politolog Rafał Matyja.

Tusk spróbuje przez dwa lata grać Kaczyńskim, utrzymać ten konflikt w mocy, bo wie, że mocniejszego argumentu w wyborach prezydenckich mieć nie będzie. Czeka nas nudny monodram z pozorami nieco groteskowej i udawanej rywalizacji. Monodram z coraz częstszym niecierpliwym zerkaniem na zegarek - ocenia na łamach DZIENNIKA politolog i publicysta, Rafał Matyja.

Polskie partie ulegają bowiem pewnym negatywnym procesom, które drążą wszystkie systemy demokratyczne. Ale u nas dzieje się to w warunkach instytucjonalnej próżni. Po pierwsze - braku instytucjonalizacji samych partii, dzięki czemu nie istnieją żadne realne hamulce dla woluntaryzmu ich liderów. Po drugie - instytucje państwa są na tyle słabe, że nie wymuszają żadnych wzorców postępowania - pisze w DZIENNIKU politolog, Rafał Matyja.

Temperatura życia publicznego wyraźnie spadła. Toczymy mniej sporów o kształt państwa, chętnie sięgamy po tematy trochę zastępcze - w tym znaczeniu, że historyczne, jak np. pytanie o uwikłanie Lecha Wałęsy we współpracę z SB na początku lat 70. - pisze w DZIENNIKU Rafał Matyja.