Robert Krasowski

Przez kilka tygodni analizowaliśmy postpolityczną strategię Platformy. Aby lepiej zrozumieć polskie mechanizmy rządzenia, porównaliśmy metody polityczne Tuska z tymi, które stosują Berlusconi, Sarkozy, Putin i Obama. Efekt był interesujący, więc w dzisiejszej "Europie" bierzemy na warsztat Prawo i Sprawiedliwość.

Pocałujcie mnie w dupę... - tak powinien zaczynać się list do Was, gdybym się chciał trzymać Waszej konwencji. Przeczytałem wpisy na Dzienniku.pl, nie znalazłem argumentów, a tylko chamskie inwektywy. Z reguły z Wami nie rozmawiam, ale tym razem odpowiem. Podobno lubicie szczerość, więc szczerze - pisze do oburzonych internautów Robert Krasowski.

W całej dzisiejszej przygodzie z Wałęsą i Ganleyem najciekawsze jest to, że doprowadzili do niej ludzie znający Wałęsę najlepiej - bracia Kaczyńscy, Donald Tusk i grupa publicystów, która broniła Wałęsy po to, aby zaszkodzić PiS. Wszystko to są doświadczeni wałęsolodzy, którzy znali dwie fundamentalne prawdy: że nie da się dobić Wałęsy, i że nie da się go ujarzmić - pisze redaktor naczelny DZIENNIKA Robert Krasowski.

Nasz cykl o postpolityce kończymy wywiadem z Januszem Lewandowskim. Rozmową naprawdę ciekawą, bo polityk PO mówi z dużą szczerością. Przede wszystkim przyznaje się do całej postpolitycznej gry prowadzonej przez Platformę. Do świadomego rozmywania tożsamości ideowych i do skrywania przez władzę własnych poglądów.

Kontynuujemy cykl o postpolityce. Tydzień temu omawialiśmy to zjawisko we Francji i Ameryce, dziś zajmujemy się Włochami i Rosją. Do niedawna ideologie we Włoszech były wyjątkowo silne, każdy Włoch czuł się albo chadekiem, albo komunistą. To nie były dla nich jedynie barwy klubowe, ale najgłębsze przekonania, które wyznaczały rytm polityki.

Otwierające numer wywiady, zarówno z Emanuelem Toddem o Sarkozym, jak i z Michaelem Walzerem o Obamie, warto przeczytać nie jako rozmowy o Francji i o Ameryce, ale o Polsce. O zjawisku, które nad Wisłą nazywane jest postpolityką, czyli polityką wypłukaną z idei, pozbawioną podziału na prawicę i lewicę. W której idee traktuje się nie jako zasady, ale jako użyteczne narzędzia.

Dziś druga i ostatnia część portretu świadomości lewicy w epoce ekonomicznego kryzysu. A zatem w chwili, w której lewica ma największe szanse, by zaatakować kapitalizm, a jednak tego nie robi. Maciej Nowicki rozmawia z Danielem Bensaïdem, trockistą, szefem Nowej Partii Antykapitalistycznej, oraz z Jacques’em Rancièrem, wpływowym lewicowym filozofem. A Cezary Michalski dyskutuje ze Sławomirem Sierakowskim, szefem "Krytyki Politycznej".

Prawie 160 lat temu Marks wydał w Londynie "Manifest komunistyczny", który rozpoczynał się sławnym zdaniem o widmie komunizmu, które krąży nad Europą. Dwa tygodnie temu, również w Londynie, odbyła się wielka konferencja lewicowców z całego świata, która pokazała, że na lewicy nikt już w sukces nie wierzy.

Od 20 lat kłócimy się o Okrągły Stół, i kiedy jesteśmy bliżej niż dalej, Polacy dostają w twarz Jaruzelskim. Gdzie tu sens? Czym jest w takim razie Okrągły Stół, celem czy środkiem? Czy mamy go świętować, aby pokochać generałów, czy mamy w nim odnaleźć narodową zgodę?

W dyskusji o dwudziestoleciu niepodległości kolejne świadectwa epoki opowiedziane przez Tomasza Jastruna i Jerzego Sosnowskiego. To dwie historie inteligentów, którzy próbowali się odnaleźć w wolnej Polsce i którym to się nie udało. Nie z ich winy. Ich wymagania dotyczące udziału w życiu publicznym były skromne - nie chcieli nikomu służyć. Tymczasem los rzucił ich w epokę inteligencji skoszarowanej przez wojnę na górze - pisze w DZIENNIKU Robert Krasowski.

W dyskusji o 20 latach niepodległości zaczynamy inteligenckie rozrachunki, rozmawiamy z Romanem Graczykiem i Andrzejem Wernerem o tym, dlaczego polskiej inteligencji nie udało się w latach 90. zachować politycznej niezależności. Dlaczego podporządkowała się logice wojny na górze - pisze w DZIENNIKU Robert Krasowski.

Wojna na górze uporządkowała polską politykę, redukując ją do emocji tłumu. Uczyniła ją zrozumiałą, a zatem niezbyt rozumną - pisze redaktor naczelny DZIENNIKA Robert Krasowski.

Tusk jest najlepszym materiałem na lidera, jaki się w polskiej polityce pojawił po 1989 roku. Wszystkie atuty zbiegły się w jednym momencie w jednej osobie. Ma wiedzę, polityczne doświadczenie, wywalczył sobie pełne poparcie swojej partii, jest pragmatyczny w zachowaniu, wolny od fanatyzmu w poglądach, ma słuch społeczny, a społeczeństwo szczerze go lubi.

Dziś kolejne teksty o historii III RP. Rafał Matyja dowodzi, że przełomowe były nie te decyzje, które za takie uważano, a Cezary Michalski zarzuca solidarnościowej polityce to, że uciekła od realnego świata w budowanie politycznych mitologii. Tezy są klarowne i wraz z tekstem sprzed tygodnia układają się w spójną całość. Otóż III RP jest sukcesem, nawet wielkim, ale sukces dokonał się nie tam, gdzie go oczekiwano. To, co było głównym nurtem sporu politycznego, przegrało - pisze redaktor naczelny DZIENNIKA, Robert Krasowski.

W Polsce zawsze czegoś nie można, zawsze są jakieś święte tematy i nietykalne sprawy. Bo zaborca, bo okupant, bo komuniści, bo postkomuniści, bo zbyt szczere słowa mogą zaszkodzić i osłabić... Jednak za kilka miesięcy będziemy obchodzić dwudziestą rocznicę powstania III RP, które było początkiem epoki ewidentnego sukcesu i prosperity, epoki, która dała nam normalność i rozwiązała usta - pisze w DZIENNIKU Robert Krasowski.