Łukasz Drewniak

Krzysztof Babicki w Teatrze Śląskim w Katowicach wymyka się mrokom „Zbrodni i kary” głównie dzięki udanej adaptacji powieści. Oniryczna obyczajówka, którą daje zamiast surowej filozoficznej debaty na pograniczu maligny, doskwiera jednak równie mocno.

Christoph Schlingensief nie wypalił w swoim życiu nawet jednego papierosa, jednak półtora roku temu zdiagnozowano u niego raka płuc. Rokowania były i są złe. Reżyser przeszedł chemię, operację wycięcia płata płuc. Zawsze miał w europejskim teatrze opinię taniego prowokatora i niepoprawnego anarchisty, teraz zrobił wstrząsający spektakl o własnym umieraniu.

Po obejrzeniu najnowszej premiery Adama Sroki nikt mi nie uwierzy, że jego debiutancka sztuka „Symfonia lokatoris” to jeden z najlepszych dramatów, jakie przeczytałem w ostatnich latach – pisze Łukasz Drewniak w KULTURZE.

Publicystyczny w intencji spektakl Bartosza Szydłowskiego jest tak naprawdę nieco udziwnioną wersją dziejów Zbyszka Pigmaliona, który najpierw stwarza sobie Hankę Galateę z Nowej Huty, a potem ją porzuca, bo albo ciąża, albo sztuka. O spektaklu "Moralność pani Dulskiej, czyli w poszukiwaniu zagubionego czakramu" krakowskiego teatru Łaźnia Nowa pisze Łukasz Drewniak.

Bielski "Rewizor" demonstracyjnie nie uwspółcześnia komedii Gogola. Zamiast doraźności reżyser Łukasz Czuj proponuje intelektualną grę. Próbuje odtworzyć radziecką mentalność z lat 30. Karkołomne, ale działa! - pisze w KULTURZE Łukasz Drewniak.

Z lat młodzieńczych pozostał mi w głowie tytuł programu telewizyjnego: "Wódko pozwól żyć". Po obejrzeniu najnowszego spektaklu reżyser Wysockiej chciałoby się zawołać "Barbaro, pozwól pić!". Ale nie ma przebacz - pisze Łukasz Drewniak.

Poznańska „Mykwa” jest jak uderzenie łopatą w głowę. Monika Dobrowlańska przenosi nas w okolice Jedwabnego i patrzy na starych ludzi, którzy żyją z tajemnicą. Starość ze sztuki Rowickiego nie jest ani mądra, ani cicha. Skrywa plugawe myśli i wspomnienia. Pod siwizną i zmarszczkami szukajcie potwora... - pisze w DZIENNIKU Łukasz Drewniak.

Na scenie barykada ze szpitalnych łóżek. Skryty za nią tłum zdesperowanych obrońców wygraża publiczności od kozich synów i psubratów. Gdzieś mignie zza palisady hełm husarski, przemknie łączniczka z Powstania. Poowijani w bandaże desperaci liczą widzów na palcach: siła ich! Damy radę?

Marcin Liber, dawny aktor Biura Podróży, spec od multimedialnych widowisk szuka miejsca w polskim teatrze. Zaciska zęby i pozostaje wierny swojemu myśleniu o spektaklu jako instalacji, chce współistnienia stylistyk wideoartu i teatru offowego

Nie trzeba recytować wierszy, grać hymnu, wzruszać się patriotycznie, zmieniać teatru w salę wykładową. Wstawione na afisz poznańskiego Teatru Polskiego powstanie wielkopolskie to w końcu niekoniecznie pretekst do ideologicznych kłótni, bogoojczyźnianego zadęcia. Opracowanie dramaturgiczne kroniki narodowego zrywu niekoniecznie musi być buchalterią wystrzałów

Pamiętacie jeszcze Wernera Schwaba, prekursora brutalizmu, przedwcześnie zmarłego austriackiego skandalistę, wynalazcę tzw. "dramatów fekalnych"? Łódzki Teatr Jaracza rzuca na jego najsłynniejszy dramat nowe światło - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Jak przepisać prozę na teatr - zdanie na sytuację, relację z… na teraźniejszość? Adaptując opowiadania Sieniewicza z książki "Żydówek nie obsługujemy", Piotr Jędrzejas sięgnął w Olsztynie po tę samą metodę, co parę sezonów temu niezależnie od siebie Papis i Kos w "Pawiu królowej" Masłowskiej. Teatr nawet nie udaje, że idzie na pasku prozy - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Zwykle to ideologia zżera teatr. W krakowskiej „Piekarni” stało się coś niewiarygodnego: teatr zjadł ideolo do ostatniego okruszka.

„Podróż poślubna” z jeleniogórskiego Teatru Norwida miała premierę w grudniu 2007 roku, a ja dorwałem ją dopiero teraz. I nie mam wątpliwości, że była to jedna z najciekawszych realizacji młodego teatru.

Teatr może zajmować się podtrzymywaniem złudzeń, ale ja wolę znać prawdę, nawet niewygodną i dopiero wobec niej zająć jakieś stanowisko - mówi młody reżyser Jarosław Tumidajski.