Łukasz Drewniak

Obcowanie ze sztuką Pasoliniego jest jak terapia, uczenie się inności, wydłubywanie sobie z głowy trzeciego bezlitosnego oka. Właśnie się ukazały, pierwszy raz po polsku, jego dramaty "Pilades" i "Calderon".

Jak oceniać "Miłość Fedry", najnowszą premierę w warszawskim Teatrze Polonia? Jako debiut? Etiudę reżyserską? Aktorską akcję afirmatywną?

Paweł Szkotak w poznańskim Teatrze Polskim wystawił "Mewę" Czechowa w przeróbce Martina Crimpa. Wszystko jest niby takie samo, tylko wypowiedziane drapieżniej, pogodzone z nową obyczajowością. Ale po co tak przepisywać Czechowa?

Ile razy mam przeczytać coś bardzo naukowego o teatrze, tyle razy sięgam po relanium. Tymczasem z właśnie wydanym "Słownikiem dramatu nowoczesnego i najnowszego" i poświęconą Witkacemu pracą "Muszę się odrodzić" obcuje się bardzo przyjemnie.

Reżyser Piotr Waligórski bezceremonialnie zburzył wczesny dramat Pawła Demirskiego. Potem próbował "Nieprzytomnie" na nowo złożyć w całość. Ze średnim skutkiem.

"Macica" to debiutancki dramat Marii Wojtyszko. W prapremierowej wersji kieleckiej widać błyski fajnego teatru. Jednak tylko błyski.

Premiera "Wesoło" Miłogosta Reczka w olsztyńskim Teatrze Jaracza to dowód, że nie każdy polski dramat należy traktować z dobrodziejstwem inwentarza.

Musiało upłynąć 40 lat od wydania światowego "Towards The Poor Theatre", czyli "Ku teatrowi ubogiemu", żeby książka ukazała się w Polsce! Perfekcjonista Grotowski, póki żył, nie dawał zgody na tłumaczenie. Chciał zachować kontrolę nad swoimi manifestami, cyzelując każde słowo

Byli już talibowie w Klewkach, mogą być i szachidzi znad Brdy. Małgorzata Sikorska w sztuce "Szajba" patrzy na nasz umiłowany kraj, jakby to był Liban, Bośnia albo Abchazja. Stara się opowiadać w tonie very buffo o sprawach bardzo poważnych.