Tomasz Prusek

Na razie mamy atomowe plany, a nie rozpoczęte inwestycje. Tym bardziej warto wyciągnąć wnioski z kosztownych doświadczeń Helsinek.

Drastycznie rosnące rentowności obligacji rządowych to ostrzeżenie ze strony inwestorów, że nie kupują już polityki gospodarczej opartej na filozofii życia na kredyt i populistycznym haśle "stać nas na wszystko”. 

Tracący funt i spadek eurodolara ciągną za sobą w dół nieuchronnie takie lokalne waluty jak złoty. Niedawne propagandowe polityczne rojenia o tworzeniu w Europie „strefy złotego” ocierają się teraz o śmieszność.

Najuboższe rodziny i posiadacze oszczędności zapłacą najwyższą cenę za przyzwolenie na rozhulanie się inflacji. A wcale nie musiało być aż tak źle.

Rządom puściły hamulce w zadłużaniu, a banki centralne drukują pieniądze bez opamiętania. Gdy najwięksi dłużnicy poczują, że tracą możliwość spłaty zobowiązań, będą nalegać na ich umorzenie albo zafundują szok inflacyjny

Wzrost cen ponad cel NBP mamy jak w banku. Konsumenci i oszczędzający łapią się za portfele, z niepokojem obserwując akceptowany politycznie flirt gospodarki z inflacją.

Z apewnienia, że "węgla mamy na 200 lat" i "Polska węglem stoi", były obliczone na zdobycie głosów wyborców na Śląsku. Ale kolejne cztery lata jawią się już jako początek końca potęgi lobby węglowego nie tylko z powodu unijnego podejścia do klimatu, lecz także zimnej kalkulacji politycznej i finansowej w kraju.

Chęć sprzedaży przez Commerzbank kontrolnego pakietu akcji mBanku jest dla państwa idealną okazją, aby kontynuować nacjonalizację w gospodarce. Jednak w dłuższej perspektywie byłby to zły scenariusz dla banku, jego deponentów, branży bankowej, a także samego państwa oraz… polityki klimatycznej.

W ysyłka 20 mln listów z informacją z ZUS na temat stanu kont i hipotetycznej emerytury to powód, aby Polacy zwrócili uwagę na katastrofalnie niską stopę zastąpienia. Czyli przewidywaną relację wysokości emerytury do ostatniej pensji. I przekonali się, dlaczego warto dodatkowo oszczędzać na starość w programie PPK.

Po raz pierwszy w historii przekroczyliśmy symboliczną granicę biliona złotych długu publicznego. Rządzący uspokajają, że jest to bezpieczne w relacji do rosnącego PKB. Ale na wypadek osłabienia dynamiki wzrostu gospodarczego albo recesji systematyczne zwiększanie bezwzględnego zadłużenia grozi popsuciem tej proporcji.