Marcin Piasecki

Jeszcze dziesięć lat temu inwestorzy zagraniczni byli potrzebni naszej gospodarce jak tlen. Ci cenniejsi, startujący od zera z budową swoich interesów w Polsce, w szczególności fabryk, i ci, którzy uczestniczyli w procesach prywatyzacyjnych, kupując nasze firmy, dostarczając im kapitału, know-how, rozwiązań zarządczych. Jak to wygląda teraz?

Niepokojąca dwuznaczność wiąże się z nową ustawą o lekach refundowanych. Z jednej strony, trudno odmówić racji Ministerstwu Zdrowia. Tak, państwo wydaje grube miliardy na dofinansowanie leków i nic dziwnego, że chce tymi pieniędzmi lepiej i skuteczniej zarządzać - pisze Marcin Piasecki.

Będzie 55 proc. czy nie będzie? Kiedy dług publiczny w stosunku do PKB może przekroczyć tzw. drugi próg ostrożnościowy, który zmusi rząd do zbijania deficytu? Zdania ekonomistów są podzielone, ale w tej historii jedna rzecz jest pewna. Na naszych oczach ostatecznie ginie reformatorski zapał gabinetu Donalda Tuska - pisze Marcin Piasecki.

Minister Michał Boni zrugał wczoraj na antenie Radia TOK FM naszego dziennikarza, Grzegorza Osieckiego. Poszło o wysokość prowizji dla OFE. Według ministra Osiecki poprzekręcał uzyskane u niego informacje. "Wstyd mi za tego dziennikarza".

Ci, którzy namawiają do ostrego zaciskania pasa, mają taką filozofię: trzeba ograniczać wydatki publiczne w relacji do PKB. Moja filozofia jest inna. Zachować obecny poziom wydatków w relacji do PKB, ale wydawać te pieniądze bardziej sensownie. W Polsce mamy o wiele bardziej histeryczną debatę na temat długu niż w innych krajach, choć u nas wzrósł on o 8 proc. – mówi „DGP” Michał Boni, szef zespołu doradców premiera

Hasła o ładzie korporacyjnym i dbaniu o biznes w spółkach z udziałem Skarbu Państwa są zbijane przez fakty. W potężnej firmie PZU działa przetrzebiony zarząd, z LOT-u odszedł kolejny prezes - pisze Marcin Piasecki.

To brzmi jak paradoks: przy zachodniej granicy, koło Słubic biegnie niemal całkowicie zapomniany gazociąg z Niemiec do Polski. Gdyby go w pełni wykorzystać, moglibyśmy zapomnieć o grożącym nam kryzysie gazowym, niedoborach czy trudnościach w przemyśle - pisze Marcin Piasecki.

Na razie najprawdopodobniej spółkę czeka zmiana prezesa. To kolejna rewolucja kadrowa, która nie służy rozwojowi firmy. Nie podniesie także jej wartości w oczach potencjalnych inwestorów.

Minister finansów Jacek Rostowski zapowiedział przekazanie redakcji "Dziennika Gazety Prawnej" specjalnego prezentu (trzymamy za słowo, przyjmiemy z rozkoszą!). To angielski serial komediowy "Tak jest, panie ministrze".

Zaczyna się wypełniać zły gazowy scenariusz dla Polski. Nie trzeba było zresztą szczególnej przenikliwości, by przewidzieć to, że braki surowca pod koniec roku są jak najbardziej realne. Sytuacja robi się coraz bardziej podbramkowa i cała nadzieja... właśnie – w czym - pyta Marcin Piasecki.

Niewykluczony jest scenariusz, w którym po nadchodzących wielkich prywatyzacjach państwo będzie kontrolować polski rynek energii. Szkopuł w tym, że chodzi o państwo francuskie.

Kto poleciał z premierem do Indii i Wietnamu? Nie chodzi o ministrów, lecz o przedstawicieli świata biznesu. Czy premier wziął kogoś ze sobą, kto chciałby robić interesy z tymi krajami?

Ten podatek ma funkcjonować prawie tak, jakby go nie było. Nie dotknie obywateli, a dla banków według słów premiera Tuska ma stać się jedynie „pewną dokuczliwością”. Na pewno nie będzie jednak żadnej możliwości „łupienia banków”. A na szczegóły tej tajemniczej konstrukcji poczekajmy jeszcze parę tygodni.

Ten podatek jest pewny jak w banku. Nie chodzi nawet o to, że wczoraj po SLD jako zwolennicy wprowadzenia podatku bankowego zadeklarowali się politycy PiS. Większe znaczenie ma to, że przychylny klimat dla takiego rozwiązania – oczywiście w różnych wersjach – panuje w największych krajach Unii - pisze Marcin Piasecki.

Dużo zamieszania wywołał parę dni temu raport NIK o przygotowaniach Polski do piłkarskich mistrzostw Europy w 2012 roku. Raport krytyczny, by nie rzec dramatyczny. Według izby połowa inwestycji jest opóźniona, a jej prezes przestrzegał, że Euro 2012 może się skończyć nie zapowiadanym skokiem cywilizacyjnym, lecz wstydem.