Mariusz Janik

"Tęsknię za zimną wojną" - wzdychała M w jednym z filmów z Bondem. Ktokolwiek próbuje dziś zrozumieć plątaninę interesów, której beneficjentem jest Państwo Islamskie, może z powodzeniem powtórzyć te słowa za nią.

Z pozoru rzecz wydaje się prosta: wyjść na ulicę i zabić tylu ludzi, ilu się da. Jednak każdy atak terrorystyczny na większą skalę - zwłaszcza taki jak w Paryżu - jest wielkim wyzwaniem logistycznym. Operację trzeba zaplanować, sfinansować, przeprowadzić, a przede wszystkim utrzymać w tajemnicy. A potem jeszcze odpowiednio nagłośnić.

11 września, 11 marca, 7 lipca - przez niemal półtorej dekady Francji udawało się uniknąć ataku na taką skalę, by jego data stała się symbolem aktu terroru. Od początku 2015 roku sytuacja nad Sekwaną jednak gwałtownie się zmienia. Nie przypadkiem: władze w Paryżu w pełzającą wojnę z muzułmańskim radykalizmem w ostatnich latach zaangażowały się jak nigdy wcześniej.

"Trzecia Wojna Światowa!" - grożenie światowym konfliktem od dawna nie było tak modne. Zbitka co i rusz pojawia się na łamach światowych gazet, a co gorsza, w ciągu ostatniej półtorej dekady światowi liderzy nabrali przekonania, że skuteczna jest wyłącznie polityka siły. Siły, której demonstracyjnie można użyć w dowolnym miejscu na świecie, bez względu na konsekwencje.

Ściągnięcie potomków polskich wysiedleńców nagle stało się punktem honoru wszystkich polityków i partii. Słowa "repatriacja" nie odmieniano tak intensywnie przez wszystkie przypadki od 1989 roku. Być może dzięki temu uda się umożliwić powrót jakiejś grupy Polaków do ojczyzny - ale bardziej prawdopodobne jest, że sprawa "przyschnie", zanim jeszcze kampania wyborcza nabierze impetu.

Mały Stambuł czy Bagdad, małe Mogadiszu, Teherangeles. Imigranckimi enklawami usiane są wszystkie kraje zachodnie. Przyzwolenie lub obojętność wobec ich powstawania to jeden z największych błędów zachodniej polityki imigracyjnej.

Wśród tysięcy ludzi, którzy w Europie szukają ratunku – a przynajmniej lepszego życia – występują różnice większe niż między Islandczykami, a powiedzmy, Mołdawianami. Ba, znacznie większe.

Szwedzkie państwo dobrobytu swego czasu określano mianem "raju". Błąd - ze Szwecji do raju jest równie daleko jak z Polski. Tego lata Szwedzi znaleźli winnych tego stanu rzeczy - to imigranci.

Kryzys imigracyjny sprawia, że w Europie Zachodniej rośnie poparcie dla skrajnej prawicy. Nawet w tych krajach, które oficjalnie witają imigrantów z otwartymi ramionami.

Dyktator, zbawca, napastnik. Victor Orban może mieć swoich wyznawców i zaprzysiężonych wrogów, ale jedno nie ulega wątpliwości: Victator zmienił Węgry.

Za trudne i za kosztowne byłoby poddanie ścisłej kontroli ruchu kolejowego. 

Niemcy oczekują od nas większego zaangażowania

Wybór Achtara Mansura na następcę mułły Omara może się okazać dla rebelii największym ciosem od upadku Kabulu w 2001 r.

Najbardziej dotkliwym skutkiem upadku gospodarczego Lizbony jest załamanie demograficzne. Brak dzieci sprawia, że rząd mnoży pomysły, jak odwrócić negatywne trendy.

„Korea Północna Afryki” – tak często nazywana jest Erytrea, z której uchodźców przyjąć ma Polska. Co miesiąc z tego afrykańskiego państwa ucieka około pięciu tysięcy ludzi. Choć nie przypomina on azjatyckiego gułagu.