Bartosz Marczuk

W ciągu ostatnich 20 lat dokonaliśmy edukacyjnej rewolucji. Liczba studentów wzrosła z 400 tys. w 1990 r. do prawie 2 mln obecnie. Nadrabiamy, najczęściej na własny koszt, zaległości minionego ustroju. Ówczesnej władzy – bardziej ze względów politycznych niż gospodarczych – nie zależało na twórczych, myślących i otwartych na świat obywatelach. Po tej pierwszej, niezwykle potrzebnej edukacyjnej fali, czas zająć się jakością kształcenia. Zostawia ona, i to na każdym poziomie, wiele do życzenia.

Bardzo dobre dane płyną z polskiej gospodarki. Okazuje się, że deficyt spadł znacznie bardziej, niż spodziewali się analitycy. Zdaniem ekonomistów to jednak nie znaczy, że rząd może zrezygnować z reform.

Renty dla 50-letnich wdowców oznaczają wyższe podatki. A nie ma uzasadnionego powodu, dla którego mamy coraz więcej wpłacać do publicznej kasy na rzecz osób, które mogą same się utrzymać. Jeśli ktoś tego nie rozumie i chce bronić świadczeń, które są nieracjonalne, niech na balkonie swojego mieszkania czy domu wywiesi sztandar: "Rządzie, podnieś mi podatki" - pisze Bartosz Marczuk.

Ponad 80 mld zł zabraknie w latach 2013 – 2017 na wypłatę rent w samym tylko ZUS. Tę kwotę będzie musiał uzupełnić budżet – czyli my wszyscy. Dlatego powinniśmy się interesować, czy pieniądze z naszych podatków są wypłacane rzeczywiście potrzebującym.

ZUS tonie – napisaliśmy w ubiegłym tygodniu po lekturze najnowszej prognozy wypłacalności Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Okazuje się, że mimo zabiegu cięcia OFE na emerytury w latach 2013 – 2017 zabraknie 239 mld zł.

W gospodarstwie domowym, gdy brakuje pieniędzy, rodzina szuka oszczędności. Wie, że jeśli nie znajdzie rezerw, wcześniej czy później zbankrutuje. Inaczej rzecz ma się z naszym systemem emerytalnym - pisze Bartosz Marczuk.

Zakładowi zabraknie 65 mld zł rocznie na wypłatę świadczeń. Co prawda gwarantuje je państwo, ale i jego sytuacja finansowa nie jest najlepsza. A będzie gorzej. Pomogą tylko zmiany w systemie emerytalnym.

Zaufanie do państwa to u nas towar deficytowy. Nie wynika to niestety wyłącznie z historii - prawie 200 lat zaborów i 45 lat sowieckiej okupacji. Także teraz rządzący w pocie czoła pracują, abyśmy państwu nie dowierzali. Przykład? Pracujący emeryci, którzy tracą obecnie świadczenia, jeśli są na etacie - pisze Bartosz Marczuk.

Rząd przymierza się do ściągania składek ZUS od umów o dzieło. Padnie ostatni bastion wolny od tych obciążeń. Państwo od dziesięciu lat konsekwentnie obejmuje kolejne rodzaje umów składkami. Można nawet uznać taką politykę za racjonalną. ZUS ma permanentny deficyt, a osoby nieubezpieczone mogą w przyszłości, jeśli nie będą miały prawa do emerytury czy renty, wyciągnąć rękę do podatników i korzystać z pomocy społecznej.

Konsekwentnie ogranicza się nasze prawa, traktując nas paternalistycznie – państwo wie lepiej, co jest dla ciebie dobre.

To nieprawda, że wydłużające się życie to przekleństwo. To sukces i spełnienie marzeń. Ale trzeba to umieć wykorzystać.

Jeśli agent Tomek dożyje statystycznej starości, podatnicy wypłacą mu ponad 2 mln zł emerytury.

No i stało się. To, przed czym przestrzegaliśmy nieraz na łamach „DGP”, jest faktem. Rząd zmusił starsze osoby do odejścia z pracy. Ci emeryci, którzy łączyli pracę i emeryturę w efekcie rządowych postanowień przestali pracować i wybrali świadczenie. Efekt? Niższe wpływy do budżetu czy ZUS oraz zepchnięcie na margines tych, którzy chcieli być aktywni.

Nasze państwo nadrabia zaległości, ale bez wątpienia może funkcjonować sprawniej. Wymaga to jednak podjęcia – wbrew temu, co mówi premier Donald Tusk – trudu zmian. Jeśli się na to nie zdobędziemy, przyjmiemy – co słusznie podkreśla główny strategiczny doradca premiera Michał Boni – kurs na dryfowanie i stagnację.

Reformy czy stagnacja? Szef Platformy ma po wyborach tak silną pozycję i tak duże poparcie, że może przeprowadzić niezbędne reformy i naprawić finanse państwa. Wszystko zależy od tego, czy wystarczy mu odwagi