Monika Pyrek

Witam po przerwie już z Polski. Dotarliśmy do kraju z małymi przeszkodami, z przymusowym pobytem w Mediolanie. Ja dotarłam do domu wczoraj popołudniu pociągiem z Warszawy z przerwą na wizytę w szpitalu w Poznaniu u doktora Grzegorza Biegańskiego lekko przeziębiona. Musiałam poddać się paru zabiegom, by stanąć na nogi i przygotowywać się do kolejnych startów.

Minęła bardzo trudna, nieprzespana noc i kolejny nie najlepszy niestety dzień. Wczorajszy odcinek mojego dziennika był praktycznie krótką, na gorąco przekazaną relacją. Dużo rzeczy wymaga uzupełnienia. Jednak chcę zacząć od czegoś innego.

Dziś ważny był tylko konkurs, nie ma co opisywać niczego poza nim, bo przed zawodami nic nie miało znaczenia. Tak naprawdę, nie ma i po nim. Miałam zrzutkę na 4,65 metra i dlatego nie mam medalu - zajęłam czwarte miejsce.

Zadowolona ze swojego niedzielnego występu w eliminacjach w poniedziałek bardzo długo spałam. Bezpośrednio po starcie trafiłam w ręce naszego fizykoterapeuty Marka Adamskiego. Regenerację organizmu rozpoczęliśmy od okładów z lodu, jeszcze na stadionie.

Na początku bardzo się denerwuję. Krzyczę na siebie w myślach: Po co się trzęsiesz? Przecież wiesz, że jesteś dobrze przygotowana. Tak jest zawsze w eliminacjach. Tu może się przytrafić jakaś niemiła niespodzianka. Warunki są dobre, wieje w plecy, a ja skaczę tak, jak sobie zaplanowałam. Tak samo cieszę się, że razem z Anką Rogowską będziemy we wtorek w finale.

Po dziesiciu dniach pobytu w Japonii doczekaliśmy się początku rywalizacji. O siódmej rano obudziła mnie moja współlokatorka Wiola Janowska. W momencie, w którym ja przewracałam się z boku na bok ona rozpoczęła przygotowania do swojego pierwszego startu.

W sobotę rozpoczynają się wreszcie mistrzostwa. Już pierwszego dnia startuje moja towarzyszka z pokoju Wiola Janowska. Od rana jest trochę bardziej nerwowo. W powietrzu wisi stres startu. To normalne w tym momencie i musimy to obie jakoś przeżyć.