Piotr Kofta

Są tu żal i rodzaj rozczarowania, że losowanie prestiżu wypadło dla nas tak niepomyślnie.

Cormac McCarthy był niczym fale oceanu miarowo uderzające w brzeg: uparcie robił swoje.

"Kiedy wspominam młodego siebie, nie czuję entuzjazmu ani lirycznej nostalgii. Nie chciałbym nigdy spotkać tego kretyna, którym wtedy byłem" – przyznał.

Wedrzeć się w samo jądro ciemności i malować tą ciemnością jasne obrazy.

Już w XIX w. czekano z nadzieją, aż pojawi się technologiczna możliwość i biała rasa dostanie narzędzie, by wygubić "całe to bydło".

To historia o narkotycznym głodzie sensu, który pozostaje zwykle niezaspokojony. Niemniej rodziny tych, którzy zaginęli, a ich ciał nie odnaleziono, lubią wierzyć, że ich bliscy znaleźli swoje aśramy.

Autentyczności przeżycia nie sposób kupić w sklepie z pamiątkami. Trzeba ją wydeptać długimi kilometrami cierpliwych nawrotów.

Z tej mieszaniny musiało Benjamínowi Labatutowi wyjść coś dobrego. Coś, co odbiera spokojny sen.

Jeśli przyjmujemy, że wszyscy jesteśmy w taki czy inny sposób dziećmi kultury chrześcijańskiej, to jesteśmy także z tym bagażem.

W bogów w sumie nie wierzysz, ale wierzysz w duchy, przeznaczenie i cesarza. No i trzymasz się rytuału: to rytuały porządkują twoje życie i nadają mu sens

Nawet w Polsce – w precyzyjnie wyselekcjonowanych bańkach – sączy się przekaz, który z cyniczną swobodą zamienia miejscami ofiary i morderców. Jak się przed tym bronić? Odpowiedź jest banalna: czytać książki.

"Uratuj kotka” w jakimś sensie nie odbiega zbyt daleko od narracji właściwej książkom kucharskim: w tym momencie zrób to, parę stron dalej tamto, trzymaj się receptury, a nie wyjdzie ci zakalec.

Punk to bunt o charakterze politycznym, metal – bunt o charakterze cywilizacyjnym, wymierzony w obyczajową opresję.

Konfrontacja z islamem ukształtowała dojrzałą, ultymatywną, nacjonalistyczno-mesjanistyczną wersję rosyjskiego imperializmu, tę, wedle której wszystko, co wchłonie Rosja, ma stać się Rosją.

Pokrętna dla zachodniego obserwatora zależność między rytuałem a codziennością – opętanie jest bezpieczniejsze od kataru – okazuje się prowadzić do racjonalnych rozwiązań na poziomie wspólnoty.