Piotr Kofta

Przygodę z południowoafrykańską literaturą trzeba zacząć od noblistów: Nadine Gordimer i J.M. Coetzeego, by potem odkryć pisarzy mniej znanych, a równie znakomitych.

Dwa reportaże o realiach narkotykowej polityki i rynku to w gruncie rzeczy opowieści o wielkich społecznych depresjach i dynamice współczesnego kapitalizmu.

Jedną z najdziwniejszych rzeczy, jakie widziałam, są „chain gangs”, korowody więźniów skutych razem łańcuchami u nóg. Większość z tych więźniów jest czarna, strażnicy są zwykle biali. Tak jakby się człowiek cofnął o dwa wieki – mówi w rozmowie z "DGP" Linda Polman, autorka reportażu „Laleczki skazańców”.

Jak pisać literaturę kryminalną w kraju, w którym właściwie nie popełnia się żadnych poważnych przestępstw? Zbrodnia musi być realistyczna.

Suche fakty są takie: w latach 1943–1944 członkowie i sympatycy Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów wymordowali na Wołyniu ok. 60 tys. Polaków, a także, w mniejszym zakresie, przedstawicieli innych mniejszości narodowych zamieszkujących to terytorium: Żydów, Rosjan, Czechów. Mordowano całymi wioskami – brały w tym udział zarówno formacje militarne, jak i cywile. Sąsiedzi ofiar.

Są to rozmowy z pisarzami. Od początku lektury coś jednak rozprasza naszą uwagę: ostentacyjna konsumpcja towarzysząca tym konwersacjom.

Skąd wziął się sukces "Mojej walki" Karla Ovego Knausgarda? Przecież – przynajmniej na zdrowy rozum – nie da się przeczytać ponad czterech tysięcy stron powieści bez fabuły.

W aferze o nieszczęsną nowelizację ustawy o IPN wątek ukraiński zszedł na plan dalszy. Ze zrozumiałych powodów: głupocie przywołania antysemickich demonów akurat w 50. rocznicę Marca ‘68 trudno dorównać, podobnie jak dyplomatycznej (i promocyjnej) katastrofie towarzyszącej tej "godnościowej" aberracji. Ale nad sprawą ukraińską w nowelizacji warto się pochylić, choćby dlatego że "ukraińskość" to jedyne zastosowane w tym tekście etniczne kryterium określania tożsamości zbrodniarzy.

Podtytuł popularnonaukowej książki „Mózg rządzi” Kai Nordengen brzmi: „Twój niezastąpiony narząd”. To bardzo kategoryczne stwierdzenie – przecież na temat tego, które narządy są niezastąpione, zdania wydają się wciąż podzielone.

Norwegian Dream bazuje na altruizmie, współpracy, nie opiera się zaś na wierze, że da się wygrać fortunę i wieczną młodość – fortunę może trafić szlag, a ludzie się starzeją i chorują. Światu oferujesz partnerstwo, a nie konkurowanie o zasoby - mówi Nina Witoszek pisarka, scenarzystka, profesor historii kultury na Uniwersytecie w Oslo. Jej nowa książka „Najlepszy kraj na świecie” ukazała się nakładem wydawnictwa Czarne, w przekładzie Mariusza Kalinowskiego.

Cyberpunk – kontrkulturowy bunt fantastów sprzed ponad trzech dekad – okazał się najtrafniejszą metaforą cyfrowej rewolucji technologicznej. Wykreowanego przez niego języka wciąż używamy do opisywania przyszłości.

W sowieckim systemie badań naukowych było miejsce dla kilku geniuszy. Lecz dominowali ignoranci i szaleńcy.

Kulturę w dawnym rozumieniu tego słowa zdemolował sieciowy kapitalizm. Jednak jest on źródłem zarówno problemów, jak i metod ich rozwiązywania

Ciężko jest się wcisnąć między dwie dominujące narracje o polskiej transformacji – tę o wielkim sukcesie i zielonej wyspie oraz tę o demoliberalnym, postkomunistycznym spisku z esbeckiej inspiracji. Ciężko, bo mało tam miejsca.

W kryminalnej serii „Millennium” Szwecja to miejsce, które istnieje tu i teraz, a jednocześnie jedną nogą znajduje się w przyszłości.