Martyna Bójko

Wczoraj miałam wyrywaną ósemkę. Niestety po dwóch ciążach i długotrwałej diecie bezmlecznej z powodu alergii dzieci, moje zęby są w rozsypce. Chyba w przyszłości zażądam od moich pociech jakiegoś gigantycznego odszkodowania.

Brak mdłości zaczyna przynosić wymierne efekty - dwa kilo do przodu w dwa tygodnie. Zaczynam nosić ubrania ciążowe. Przede wszystkim spodnie, bo w normalne bluzki jeszcze się mieszczę.

Kolejna wizyta u lekarza za mną. Czekałam pół godziny, bo lekarz robił akurat cesarskie cięcie. Wszedł do gabinetu odprężony, jakby właśnie wrócił z lanchu z dobrym znajomym, a nie operacji.

Dopada mnie chyba jakaś depresja ciążowa, o ile istnieje w ogóle taka jednostka chorobowa. Dręczą mnie wyrzuty sumienia, że tak niewiele uwagi tej mojej ciąży poświęcam. Stało się to wczoraj...

Coraz bardziej zaczyna mi dokuczać kręgosłup. Mam niewielki ucisk w okolicy lędźwiowej i obawiam się, że z czasem będzie gorzej, bo miednica się rozszerza. Chyba zacznę chodzić na basen, to podobno pomaga.

Mam wrażenie, że posiadanie dzieci jednej płci jest przez większość ludzi uważane za dopust boży, bo wszyscy życzą nam chłopca. Ba, pewnie podejrzewają, że zdecydowaliśmy się na trzecie dziecko licząc, że tym razem uda się wcelować w synka.

Sprawę kremu na rozstępy załatwiłam na razie połowicznie. To znaczy siostra przyniosła mi swój, który został jej po ciąży. Wystarczy na jakieś dwa tygodnie, może w międzyczasie uda mi się pamiętać o kupnie nowego.

Gdyby Weronika wiedziała, w jaki sposób dać ogłoszenie do gazety, na pewno już dawno zamieściłaby informację następującej treści: „Na jesieni będę mieć braciszka albo siostrzyczkę”.

Sprawy do załatwienia: kupić krem na rozstępy. Znając moją znakomitą pamięć, zacznę się nim smarować pod koniec ciąży.

Zapisałam się do lekarza. Wcześniej, niż planowałam. Cóż, chciałabym już się z kimś podzielić radosną wieścią, a do tego jest mi potrzebna pieczątka specjalisty.

Od kilku dni mam dziwne przeczucie graniczące z pewnością, że jestem w ciąży. Nigdy jakoś szczególnie nie wierzyłam w kobiecą intuicję, ale może nie bez powodu tyle się o niej mówi.

Mam już kartę ciążową, czyli papier na to, że jestem w ciąży! Dziecię liczy sobie około sześciu tygodni, czyli jestem w drugim miesiącu.

Nadal nikt nie wie. To zabawne, na pytanie znajomych co tam słychać, odpowiadam zdawkowo: wszystko w porządku. A w środku wszystko krzyczy. Dużo słychać, jestem w ciąży!!! Ale jeszcze się powstrzymuję, poczekam, aż lekarz potwierdzi mój stan, wolałabym uniknąć falstartu.