Piotr Zaremba

Początek wtorkowych obrad Rady Gabinetowej, narady rządu pod przewodnictwem prezydenta, zamienił się w rozegrany przed telewizyjnymi kamerami pojedynek Andrzeja Dudy z Donaldem Tuskiem.

Obecna sejmowa większość ruszyła z komisjami śledczymi już na samym początku kadencji – do tej pory nigdy jeszcze nie powoływano ich na pierwszym czy drugim posiedzeniu izby. Teraz stały się częścią większej całości: rozpisanego na wiele etapów przedsięwzięcia „rozliczania PiS-owskiego państwa”. To, że to tylko jeden z elementów, przesądza trochę o tym, że tym razem nie będzie wielkiego, a może nawet i średniej jakości widowiska. 

Zdawało się, że spektakl skazania, pozbawiania mandatów i aresztowania posłów PiS Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika przyćmiewa wojnę o media publiczne. 

Długofalowo Braun zaszkodził prawicy. Nie tylko Konfederacji, która popadnie teraz w większą izolację. Także PiS, choć przez dwa dni obrad to właśnie Braun atakował formację Jarosława Kaczyńskiego mocniej niż nową koalicję.

Pewnym można być jednego: nawet całkiem pozbawieni znaczenia parlamentarzyści dalej będą odgrywali teatr skrajnej polaryzacji, który stał się ich naturą.

Andrzej Duda będzie do 2025 r. na pierwszej linii frontu, ale to jeszcze nie recepta na zyskanie politycznego życia po życiu. Jedynie szansa. Bo na karierę międzynarodową szansę ma niewielką, niezależnie od tego, czy opowieści o obecnych ofertach Amerykanów to prawda, czy ściema. 

PiS jest nadal silny, ale może już nigdy nie wygrać wyborów.

Moja teza jest taka, że Donald Tusk nie ma pojęcia, jaki kurs ostatecznie przybierze jego rząd po ewentualnej wygranej

„Vademecum wyborcze katolika” to zalecenie Rady ds. Społecznych Konferencji Episkopatu Polski.

Dobrze byłoby polsko-ukraińskie relacje choć odrobinę ocieplić, nawet jeśli nie będzie już między nami prawdziwego zaufania.

Drugi tom podręcznika do HiT jest mniej agitacyjny niż pierwszy.

Opozycja przyjęła założenie, że skoro przed nią starcie z autorytarnym złem, to nie musi zaprzątać sobie głowy planem rządzenia.

Partia Mentzena i Bosaka może być języczkiem u wagi w przyszłym Sejmie. I to może ją dopiero pogrążyć.

Reforma minister Zalewskiej zapoczątkowała proces obudowy szkoły dzięki zajęciom dodatkowym i imprezom, edukacyjnym wycieczkom, lepszemu wyposażeniu klas. Ten proces został zahamowany przez strajk nauczycieli, a potem przez pandemię. Powinno się go energiczniej podjąć, dbając równocześnie, aby nauczyciele lepiej zarabiali. 

Gołym okiem widać, że takie przyszykowanie sobie boiska – zbudowanie bazy z publicznych mediów, spółek Skarbu Państwa i posłusznej prokuratury – to przed wyborami za mało. Polacy obwiniają rządzących o inflację i brak węgla. Wątpię, aby na Nowogrodzkiej rodziła się skuteczna odpowiedź.