Robert Mazurek

Nikt nie obchodził przypadającej tydzień temu drugiej rocznicy zbudowanego pod kancelarią premiera białego miasteczka - przypomina Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA. Przypomnijmy tę wspaniałą atmosferę, setki artystek pielgrzymujących na warszawski bruk, te wozy bojowe TVN-u animujących bunt przeciw znienawidzonemu reżimowi.

Przykład kariery Jerzego Buzka pokazuje, że życie polskich polityków jest wcale długie - zauważa Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA. Takich co grzebano za życia, jest legion. Dlatego nie zdziwi mnie nawet ponowny widok Kazimierza Marcinkiewicza czy Jana Rokity w ławach rządowych. Życie mają bowiem - długie. Ale pamięć krótką.

Łączenie funkcji ciecia i ministra, nocnego stróża i rzecznika rządu, dozorcy i posła nie jest chyba karalne. Nie zabrania tego specjalna ustawa o cieciach ani kodeks nocnego stróża. Zabrania wbudowane niemal w każdego człowieka elementarne poczucie wstydu - zauważa Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA.

Jola miała więcej wyborców niż Ziobro, Olechowski czy Pawlak. Kryzys gospodarczy okazał się poważniejszy, niż wszyscy myśleli. Minimalne zwycięstwo Rutowicz zdemolowało scenę polityczną i całkowicie odmieniło oblicze Polski, której eksportowym hitem stały się tipsy - taką wizję Polski roku 2014 snuje Robert Mazurek.

Ten bezprzykładny dowód chamstwa opozycji znamy wszyscy na pamięć. Oto kilka miesięcy temu prezydencki minister ośmielił się powiedzieć, że „premier zasłania się kobietą w zaawansowanej ciąży”. Pani minister poszła na urlop macierzyński. Wróciła i znów poszła. Bo okazało się, że nie ma dla niej pracy.

Błyskotliwa akcja króla recyklingu Pawła Piskorskiego kazała na nowo postawić pytanie: skąd się w Polsce biorą politycy? Można by rzecz jasna powiedzieć, że politycy biorą się z surowców wtórnych. dowodem na to są kariery polityczne nie tylko Olechowskiego i Piskorskiego ale także Jerzego Buzka - zastanawia się Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA.

Nieskromnie powiedziawszy i owszem, bywało się w świecie. Lotnisko to mój drugi dom. Bujumbura, Kigali, Lwów (ale tylko na początku lat 90.), Duszanbe, Lusaka - że wymienię tylko te z najsłynniejszych światowych lotnisk - wszędzie przyjmowano mnie godnie, choć większość z owych miejsc w najmniejszym stopniu nie przypominała międzynarodowego portu lotniczego.

Za nic w świecie nie mogłem pojąć, czym jest to „vision twenty twenty”, z którego tak pokpiwają znajomi w Rwandzie. Naprawdę nie wiedziałem. Otóż Vision 2020 to przygotowana przez prezydenta wizja rozwoju kraju przez najbliższych kilkanaście lat - pisze Robert Mazurek.

Afryka to kontynent cudów. Ot, pierwszy z brzegu - Rwanda, kraj niemal pozbawiony surowców naturalnych, jest jednym z największych eksporterów diamentów, a w 2004 r. był bodaj na trzecim miejscu tej listy krezusów - pisze Robert Mazurek.

Pewna misjonarka nie mogła wrócić do kraju (brak paszportu) ani zostać w Burundi (brak wizy). W końcu dokument się znalazł. Jeden z urzędników podłożył go pod nogę od biurka. Bo mu się gibała - pisze Robert Mazurek.

W Rwandzie poczułem się jak w domu albo jak w sowieckim pociągu, a to przecież prawie to samo. Ledwo co wszedłem do autobusu, a pasażerowie wyciągnęli jajka na twardo, pojawiła się też - słowo daję - herbata w butelce po wódce. Ech, łza się w oku zakręciła.

Dziś w sennym Gisenyi wielkie poruszenie. Przez miasto przejechała właśnie kolumnada pięknych terenówek. Nie jakichś tam steranych jeepów, ale błyszczących nowością luksusowych pojazdów. To na kwartalne spotkanie w najlepszym hotelu Rwandy zajechał UNICEF - pisze Robert Mazurek

No i okradli mnie. Zrobił to jakiś głupek - pechowiec. Ale od początku. Bawię w Gisenyi nad Jeziorem Kivu, małym rwandyjskim miasteczku przy granicy z Kongo. Robiłem właśnie zdjęcia na plaży, plecak leżał jakieś dwa metry za mną. I zniknął - pisze Robert Mazurek

„Mzungu” znaczy - biały. Mzungu dziwi się więc światu nieustannie. Jak to możliwe, że do niewielkiego samochodu osobowego może wejść siedem osób nie licząc przychówku, niewielkich zwierząt hodowlanych oraz sterty paczek i paczuszek, a kierowca (ten ósmy) zatrzymuje się, by zabrać jeszcze kogoś po drodze - pisze Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA, w kolejnym felietonie przesłanym z Afryki.

To pierwsze słowo, które mzungu słyszy w Afryce. Od dworcowych naganiaczy, taksówkarzy, sprzedawców, życzliwych lub mniej życzliwych przechodniów, no i oczywiście od dzieci. W różnych narzeczach moze ono brzmieć nieco inaczej, raz jako musungu, innym razem jak muzungu, ale tak czy inaczej mzungu słyszy je zewsząd i ciągle. Bo mzungu to właśnie on. Biały.