Jakub Żulczyk

To był mały, ale symboliczny gest. 8 lutego 2010 roku z logo MTV zniknął napis "Music Television". Stacja, która stworzyła formułę wideoklipu i uczyniła ją integralnym elementem kultury masowej, przyznaje, że z muzyką ma już niewiele wspólnego.

Przepis na demotywator jest prosty: bierzemy ilustrację i okraszamy ją podpisem, który całkowicie zmienia znaczenie fotografii. Całość ma podważać wymowę oficjalnych lub dobrze znanych sytuacji. Internetowy żart ma szokować, śmieszyć i wytrącać z równowagi.

Dziecko to dla polityka zguba. Nie chodzi o nieślubne, zmajstrowane na boku podczas wizyty w terenie, tylko własne, odchowane i przytulające się do taty na wyborczych wiecach. Problem zaczyna się, gdy prezydent, premier lub minister junior wchodzi w okres durnej i szumnej młodości.

Dla aktora okolice pięćdziesiątki są drugą młodością - niestety, ta zasada nie działa nad Wisłą. W USA aktor w wieku męskim to dopiero aktor prawdziwy, który może zacząć grać - pysk i osobowość nabierają charakteru; wraz ze zmarszczkami na gębie i ogólnym zmiętoszeniem przychodzi pewna człowiecza głębia, której aktorskie pacholęcia są często pozbawione.

To, że rozumienie twórczości naszych najwybitniejszych artystów kończy się u Polaków na stwierdzeniu, że byli najwybitniejsi, zauważył już Witold Gombrowicz. Jesteśmy narodem ciut bezrefleksyjnym, któremu łatwiej z pomnikiem niż przedmiotem rozmyślań. Doskonale widać to chociażby po Czesławie Niemenie.

Kiedy jest się piłkarzem, po prostu gra się w piłkę. Kiedy gra się w piłkę bardzo dobrze, zostaje się kupionym do znanego klubu, a koszulki z nazwiskiem trafiają do przystadionowego sklepiku. Co jednak, gdy gazety zaczynają pisać nie tylko o kolejnych bramkach? - pyta Jakub Żulczyk.

Kultura masowa uwielbia ekscentryków, dziwaków, charyzmatycznych outsiderów balansujących na granicy normy i obłędu. Ich nieprzewidziane wybryki, wyłamujące się ze schematów prowokacje, to niezbędny element każdego, nawet najbardziej wyreżyserowanego spektaklu. Show-biznes nie znosi rutyny i przeciętniaków.

Z większości programów, w których funkcjonuje jury, największą popularność zdobyli członkowie loży znawców. Czy ktoś pamięta finałową trójkę drugiej edycji "Idola" albo zwycięzcę pierwszej edycji "You Can Dance"? A kto potrafi wymienić z imienia i nazwiska jury tych programów?

Jeśli ktoś jeszcze nie wie, występ Madonny w Polsce przypada na katolickie święto Wniebowstąpienia Maryi Panny. Co prawda 50 tysiącom, którzy na koncert kupili bilety, zbieżność dat nie przeszkadza, ale są i tacy, którzy wiedzą, że za wyborem tego terminu stoją "agenci dołu".

To, że twój idol z dzieciństwa i bohater twoich plakatów okazuje się zwichrowaną umysłowo, potworną wizualnie kukłą, niby nie ma przełożenia na twoje codzienne, zwykłe życie. Ale jednak przez długi czas czujesz lekkie swędzenie - tak o Michaelu Jacksonie pisze Jakub Żulczyk.

Bycie głównonurtowym muzykiem rockowym w Polsce to sytuacja często rozpaczliwa - nie mówimy oczywiście o wykonawcach biesiadnych typu Łzy czy Feel, których z rockiem łączy jedynie używanie gitar elektrycznych. Kult, Pidżamę Porno czy T-Love ratuje tylko stara, wierna publiczność.

Behemoth jest w swoim gatunku globalną, komercyjną gwiazdą. Za to nowa wybranka lidera zespołu próbuje - bezskutecznie - odnieść sukces za granicą. Czyżby Doda próbowała przebiegle uszczknąć nieco z międzynarodowej sławy Darskiego, któremu wielkie firmy robią na zamówienie gitary?

Wokół tegorocznej edycji festiwalu w Opolu zdążyło narosnąć już, o dziwo, kilka kontrowersji. Zespół Bracia ogłosił, że nie jest "trójwymiarowym dodatkiem do muzyki z taśmy" i zrezygnował z udziału ze względu na półplayback. Ten spartański gest rockowej brawury został jednak przysłonięty przez grubszą aferę z Nataszą Urbańską w roli głównej.

Być dzieckiem znanego artysty to średnio ciekawa sprawa. Po pierwsze, szanse na dorastanie w stabilnej rodzinie są dużo, dużo niższe niż dzieci tzw. zwykłych ludzi. Po drugie, gdy człowiek również odkryje w sobie artystyczne ciągoty ryzyko zostania na całe życie mniej udaną, młodszą kopią swojego rodzica, jest bardzo wysokie.

Rozwód Edyty Górniak przypada na ciekawy moment jej kariery. Po raz pierwszy od lat jej piosenka zdobyła miejsce na playlistach, a wokalistka funkcjonuje nie tylko jako wariatka robiąca zdjęcia swojemu umorusanemu kupą dziecku, ale jako artystka - pisze felietonista DZIENNIKA Jakub Żulczyk.