Ania

Przystanełam i powiedziałam "Dobry wieczór, co Pani sama robi w wieczór wigilijny?", na co staruszka odpowiedziała: "A wiesz, drogie dziecko, ja tak sobie sama spaceruję co roku w Wigilię obserwując, jak ludzie w domach składając sobie życzenia, są szczęśliwi i uśmiechnięci. Ja nie mam nikogo...".

Do tamtych świąt przygotowywaliśmy się jak zwykle. Najpierw długie dyskusje i wymiana pomysłów na prezenty, potem realizacja zamówień i życzeń, jak zwykle w tłumie nieszczęśników, z których nikt, podobnie jak my, nie miał możliwości zrobić tego wcześniej; społeczna choroba naszego wieku zwana potocznie chronicznym brakiem czasu.