Łukasz Bąk

SUV-y to najbardziej niedorzeczne samochody, jakie kiedykolwiek wymyślono. Nie potrafię zrozumieć, po co ktoś kupuje auto, które ma gabaryty sporej willi, ale wnętrze przeciętnego kombi lub wręcz auta kompaktowego. Komu przydaje się podwyższony prześwit w mieście? Albo napęd na cztery koła, skoro jedynym trudnym terenem, jaki pokonuje, jest krawężnik przed domem? To tak, jakby do koszenia trawy w ogródku kupić kombajn. To po prostu bez sensu.

Być może najnowsze modele Porsche nie mają duszy tych starszych, ale jeżeli chodzi o godzenie komfortu aut w codziennym użytkowaniu z emocjami, jakie są w stanie zagwarantować w warunkach torowych, jest fenomenem.

Za niecałą godzinę muszę oddać ten materiał redaktorom Magazynu, a nadal nie mam bladego pojęcia, od czego go zacząć, nie wspominając o środku i puencie. I nie chodzi wcale o to, że za późno wziąłem się do roboty. Przeciwnie – pracuję nad tym felietonem już od poniedziałku i szalenie się przy tym męczę.

Po powrocie z weekendu majowego, który spędziliśmy na słonecznym Korfu, zaczęliśmy wspólnie z żoną poważnie rozważać sprzedanie domu, rezygnację z dotychczasowych zajęć, porzucenie przyjaciół, znajomych i rodziny oraz kupienie jakiejś niewielkiej chatki gdzieś na południu Europy. I zajęcie się uprawą winorośli ewentualnie prowadzeniem punktu skupu oliwek.

Ponieważ testuję kilkadziesiąt samochodów rocznie, wielu znajomych i przygodnie spotkanych ludzi uważa mnie za eksperta. Często proszą, żebym polecił im jakiś model. Albo pytają, który sam bym sobie kupił. Gdy szczerze odpowiadam, że forda S-maxa, przestają traktować mnie poważnie.

Jak doskonale wiecie, zawsze staram się być szczery w opisywaniu samochodów. Możecie być pewni, że nigdy nie zdarzyło mi się uznać za dobry modelu, który mi się nie spodobał (nawet wtedy, gdy producent pozwolił mi pojeździć nim po Sardynii). I odwrotnie – nigdy nie napisałem źle o aucie, które wydało mi się dobre (bo np. zaserwowany podczas prezentacji stek był niedosmażony). Niemniej ostatnio moja dziennikarska moralność została wystawione na ciężką próbę. W ubiegły poniedziałek otrzymałem e-maila od Porsche z propozycją pojeżdżenia najnowszymi modelami firmy po torze w Stambule. I nie chodziło w tym wypadku o zrobienie jednego okrążenia w fotelu pasażera. Z e-maila wynikało, że podczas trzydniowej imprezy będę mógł prowadzić, co chcę, jak chcę.

Pomysł budowy auta zasilanego prądem nie jest zły. Ale jest skrajnie źle przygotowany: tak pod względem merytorycznym, czasowym, jak i finansowym. Idźmy jednak po kolei...

Przejażdżka Q5 uświadomiła mi, że czasami pierwsze wrażenie w przypadku samochodu jest podobne do tego, jakie odnosicie, spotykając dziewczynę. Wydaje się wam, że jest niesamowita, więc po sekundzie prosicie ją o rękę. Sęk w tym, że już po pierwszej wspólnie spędzonej nocy okazuje się, że śpiąc, chrapie, puszcza bąki i powtarza imię swojego byłego. Z drugiej strony czasami spotykacie na swojej drodze kogoś, kto kompletnie was nie interesuje. I nagle, ni z tego, ni z owego, okazuje się, że zbudowaliście z nim długotrwałą relację.

43 tys. nowych, oficjalnie zarejestrowanych aut nigdy nie wyjechało na nasze drogi. Reeksportowano je. Tak pompują sobie statystyki głównie VW i Dacia.

Zanim koncern motoryzacyjny wypuści na rynek nowy model, przeprowadza zakrojone na szeroką skalę badania, które mają pomóc mu znaleźć odpowiedź na pytanie: czego naprawdę kierowcy oczekują od naszych aut?

Facet przez całe życie marzy o pięknych, szybkich samochodach, a ostatecznie w 99 proc. przypadków kończy w SUV-ie, kombi lub – co gorsza – vanie z dieslem i dużym bagażnikiem. Siedząc za jego kierownicą wysyła światu sygnał: „Jestem strasznym nudziarzem, a zawartość moich spodni jest odwrotnie proporcjonalna do zawartości pieluch moich dzieci”.

Po gigantycznym karambolu, jaki miał miejsce kilka tygodni temu na A1 pod Łodzią, ktoś rzucił pomysł, by bezwzględnie zakazać ciężarówkom wyprzedzania się na ekspresówkach i autostradach. I automatycznie przyklasnęło mu pół Polski.

Samochody, którymi jeżdżę w ciągu roku, podzielić można z grubsza na trzy grupy. Do pierwszej zaliczają się modele, które są – co tu dużo mówić – beznadziejne...

Gdy kilkanaście lat temu, jeszcze jako nastolatek, mieszkałem daleko na południu Polski, nikogo nie dziwiło, że na Wszystkich Świętych spadało dwa metry śniegu, który topniał dopiero w okolicach Bożego Ciała. Żadna telewizja nie informowała przez cały tydzień na żółtym pasku z adnotacją „PILNE”, że na zewnątrz jest -20 stopni Celsjusza. Bo dla wszystkich naturalne było, że „jak jest zima, to musi być zimno”. Nikomu nie przyszło nawet do głowy, żeby zamknąć szkoły – po prostu udawaliśmy się na lekcje na nartach biegowych, co było doskonałym treningiem przed zajęciami z WF-u. A te polegały na ręcznym odśnieżaniu terenu wokół szkoły. W samych T-shirtach, dzięki czemu przez cały następny rok nie mieliśmy nawet najmniejszego kataru. 

Przez cały okres świąteczno-noworoczny moja rodzina nieskutecznie odpierała ataki jakiegoś paskudztwa. Gdy wy wsuwaliście bożonarodzeniowy bigos, my tratowaliśmy siebie pod drzwiami toalety. Gdy łamaliście się opłatkiem, my dzieliliśmy się ostatnimi tabletkami aspiryny. Kiedy wy wznosiliście noworoczny toast kieliszkami szampana, my opróżnialiśmy kolejne kubki z gripexem i buteleczki z syropami. A gdy w całym kraju w górę wystrzeliły fajerwerki, osobiście miałem wrażenie, że wszystkie eksplodują w samym centrum mojej głowy. Oczywiście postanowiliśmy się poradzić lekarza. Ten stwierdził, że to zwykła grypa i jedyne, co uznał za słuszne nam przepisać, to trzy palety witaminy C i jeden kontener chusteczek higienicznych.