Rafał Woś

System finansowy jest dziś jak zombie: trochę żywy, trochę martwy. Długów nie da się spłacić tak, by nikogo nie zabolało. Zwykłych ciułaczy też.

Nauczyciele? Darmozjady. Związkowcy? Warcholstwo. Bezrobotni? Nieudacznicy. Podatki? Obniżyć! A jak w górach ktoś wezwie helikopter TOPR i nie jest ubezpieczony, to trzeba obciążyć go kosztami. Jak to możliwe, że panuje u nas tak niepodważalna wiara w nieomylność rynkowych rozwiązań? Nierzadko stojących wręcz na granicy socjopatycznego egoizmu i indywidualizmu.

Kilka lat temu Ameryka zachwycała się serialem „West Wing”, którego akcja rozgrywała się na szczytach polityki. Głównym bohaterem jest prezydent Josiah Bartlett i jego świta. Na koniec jednego z pierwszych odcinków szef administracji Białego Domu Leo McGarry późną nocą przychodzi do wiceprezydenta Johna Hoynesa, żeby poprosić o pomoc w przepchnięciu ważnej ustawy. „Leo, źle wyglądasz. Kiedy ostatnio byłeś na SPOTKANIU” – pyta wiceprezydent. „John, skąd wiesz, że chodzę na SPOTKANIA?” – odpowiada zdziwiony McGarry. „Ależ to żaden wstyd. Spotykamy się w każdy wtorek tu w piwnicy. Sami swoi. Dwóch członków gabinetu, trzech generałów ze sztabu, dwóch sędziów Sądu Najwyższego...”.

W centrum żyje się lepiej niż na peryferiach - ta reguła przestaje działać. Na warszawskiej Pradze-Północ stopa bezrobocia jest trzy razy większa niż w Wilanowie. Z kolei na Ursynowie odsetek ludzi bez pracy jest dwa razy niższy niż na oddalonej o kilkanaście kilometrów Woli. A przecież wszystkie te miejsca są w jednym mieście.

Czas pożegnać się z przekonaniem, że ekonomiczne spory są zawsze rzeczowe i oparte na niepodważalnych faktach. Oto przegląd największych mitów dotyczących polskiej gospodarki, które – choć nieprawdziwe – trzymają się niezwykle mocno.

Najczarniejszy scenariusz wzrostu zadłużenia RFN opracowany przez profesora finansów z uniwersytetu we Fryburgu Bernda Raffelhueschena zakłada dług w wysokości 248 proc. niemieckiego PKB w 2016 r.

"Albo ten projekt w końcu wystartuje, albo ja... wylatuje” – to obecnie najczęściej cytowana w Niemczech wypowiedź. Autorem tych słów jest Matthias Platzeck premier Brandenburgii (graniczący z Polską land tuż za Odrą). A dotyczy on głośnego zamieszania wokół rozbudowy lotniska im. Willy’ego Brandta pod Berlinem, czyli jednej z największych kompromitacji niemieckiego państwa od II wojny światowej.

Pewnie dziennikarz gazety codziennej nie powinien tego głośno mówić, ale pojedyncze wydarzenia i newsy prawdopodobnie nie mają... większego znaczenia. Bo liczą się nie osobne fakty, lecz trendy. W Niemczech trendologia stosowana ma nawet swojego proroka. Jest nim były dziennikarz Matthias Horx, który od 10 lat mniej więcej w okolicach Nowego Roku wypuszcza swój autorski „Raport o trendach”. Zajrzyjmy do najnowszego wydania.

Gdyby to Europejczycy mieli wybierać prezydenta USA, bez trudu wygrałby ten urzędujący. Mimo wszystko. Po czterech trudnych latach w Białym Domu niewiele zostało wprawdzie z obamomanii, która ogarnęła podczas poprzedniej kampanii cały Stary Kontynent.

Ten raport może dziwić, zwłaszcza właścicieli drobnych przedsiębiorstw. Bank Światowy chwali Polskę za... uproszczenie przepisów podatkowych, reformowanie biznesu i pomaganie w prowadzeniu firm.

Po upadku koncernu Schlecker jeden z jego głównych konkurentów, sieć Rossmann, zamierza obniżyć ceny.

Polski leming jest biedniejszy od odpowiednika w Niemczech i we Francji. Obyczajowo i pod względem zamożności bardziej przypomina Rosjanina.

Od siedmiu lat stoi na czele najważniejszej unijnej gospodarki. Od początku kryzysu jest bezsprzecznie najważniejszym politykiem na kontynencie. Ale co naprawdę myśli o Europie kanclerz Niemiec Angela Merkel? Z odpowiedzią na to pytanie problem mają nawet sami Niemcy.

W samym środku kryzysu strefy euro powszechne są spekulacje o wychodzeniu lub wyrzucaniu z unii walutowej. Są jednak tacy, którzy konsekwentnie chcą przyjąć euro. I to nie czekając na koniec obecnych zawirowań. Mowa o Łotwie, która w 2014 roku chciałaby się stać 18. krajem unii walutowej.

Federalny Sąd Konstytucyjny w Karlsruhe przyklepał wejście Niemiec do Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego. Europa odetchnęła z ulgą, bo można teraz na poważnie zacząć budować nową warstwę antykryzysowego muru ochronnego wysokiego na 700 mld euro. To na krótką metę. Ale co bardziej przenikliwa część niemieckiej opinii publicznej zastanawia się, co jeszcze decyzja sądu oznacza dla Europy. I dochodzi przy tym do bardzo ciekawych wniosków - pisze dziennikarz działu DGP "Życie gospodarcze świat" Rafał Woś.