JD

Do polskich kin "Koniec trasy" nie trafił, a szkoda, bo to jeden z najciekawszych pisarskich portretów ostatnich lat.

JOHN CLEESE nie żartuje – on naprawdę napisał autobiografię. "Tak czy inaczej..." to bardzo zabawna opowieść o lęku, wstydzie, kompleksie niższości i traumie bycia Anglikiem.

Proza mistrza powieści szpiegowskiej Johna le Carrégo miała zawsze szczęście do udanych ekranizacji.

Piąta część bourne'owskiego cyklu ma wejść do kin dopiero w 2016 roku, tymczasem można zrobić sobie powtórkę z poprzednich odcinków.

Fabuła niczym z przedwojennej komedii: ona jedna i dwóch amantów ubiegających się o jej wdzięki.

"Sąsiedzi" to zaskakująco udany film, choć streszczenie wcale tego nie zapowiada.

Chociaż filmów i seriali o Herkulesie było bez liku, krótki przegląd tytułów pozwala uświadomić sobie, że najlepszym ekranowym półbogiem był, niestety, Kevin Sorbo (a jego młodszą wersję grał, co pewnie niewielu widzów pamięta, Ryan Gosling).

Piąta odsłona cyklu "Step Up", czyli filmu, który ma konkurować z popularnymi telewizyjnymi show o tańcu. Wszak nie o fabułę tu chodzi, a o podziwianie sprawności uczestników, na dodatek w technologii trójwymiarowej.

Kto nie pamięta mrożących krew w żyłach scen z "Psychozy" Alfreda Hitchcocka? Ich sprawca Norman Bates jest bohaterem tego serialu, którego pierwszy sezon trafił już na płyty DVD.

Zrealizowana kilka miesięcy przed śmiercią Nelsona Mandeli jego biografia to kino szlachetne, ale mało porywające. Raczej hołd złożony wielkiej postaci niż próba zrozumienia południowoafrykańskiego bohatera.

Film Christophera Spencera to rzecz przeznaczona przede wszystkim dla wielbicieli serialu "Biblia" (w Polsce pokazywał go Polsat), choć i oni nie powinni się spodziewać wielkich zaskoczeń.

Schemat stary jak szekspirowski dramat: David i Jade są zakochani na zabój, ale jej rodzice związku nie akceptują.

"Facet (nie)potrzebny od zaraz", reżyserki debiut Weroniki Migoń, może odstraszać tytułem, ale historia wcale nie zapowiada się najgorzej.

Gatunkową przynależność "World War Z" określa jedynie treść filmu – grozy, takiej, jakiej oczekiwalibyśmy od horroru, nie ma tu prawie wcale.

Guillermo del Toro bawi się w kino kaiju, czyli składa hołd japońskim filmom o wielkich potworach pustoszących Ziemię.