Jędrzej Bielecki

Stany Zjednoczone domagają się użycia przez Brukselę najcięższej broni dla rozwiązania kryzysu w strefie euro. Takie było, zdaniem wysokich urzędników w Białym Domu cytowanych przez „Wall Street Journal”, główne przesłanie Baracka Obamy podczas wczorajszego szczytu UE – USA w Waszyngtonie.

Agencja ratingowa podważa wiarygodność planów ratunkowych pisanych w Berlinie i Paryżu. Według jej analityków zagrożone są obligacje całej Europy. Kryzys może się wtedy rozlać na cały świat.

Obligacje unii walutowej są tak ryzykowne jak przed dwudziestu laty

Epokę ślepego euroentuzjazmu mamy już za sobą. Weszliśmy do klubu, którego interesy często odbiegają od naszych. Podjęta 7 lat temu decyzja była konieczna, ale dziś trzeba ponieść jej koszty.

Gospodarka krajów unii walutowej staje. Zamówienia dla przemysłu są najsłabsze od trzech lat. Inwestorzy tracą zaufanie do UE. Powodem załamania są coraz ostrzejsze cięcia w wydatkach budżetowych krajów unii walutowej.

Republikanie i Demokraci nie porozumieli się w sprawie uzdrowienia finansów USA. Teraz agencje ratingowe mogą obniżyć ocenę ryzyka kredytowego kraju. Jego zobowiązania przekroczyły niedawno 15 bilionów dolarów.

Bogate kraje Unii Europejskiej postawiły na swoim. W sobotę rano, po 15 godzinach morderczych negocjacji ustalono, że budżet Wspólnoty na przyszły rok zwiększy się tylko o 2 proc. (do 129 mld euro). To oznacza – pierwszy w historii – realny spadek wydatków Brukseli, bo roczny wskaźnik inflacji w strefie euro wyniósł w październiku 3 proc.

Nawet gdyby rząd przeznaczył całą kwotę wypracowaną przez obywateli na spłatę długów, to żeby je wszystkie spłacić będzie potrzebne 126 lat. Włoska gospodarka jest jedną z najbardziej zadłużonych na świecie. Przy okazji dość wolno się rozwija. To wszystko powoduje, że długi będzie spłacać pięć pokoleń.

Paryż uważa, że niemiecka propozycja walki z kryzysem zaszkodzi Europie. Zyskał wpływowych sojuszników - Amerykę i Rosję. Razem starają się nakłonić Berlin do zmiany podejścia do wzmacniania euro.

Rząd w Atenach nie ma już nic do gadania. Wszystkie decyzje w sprawie Grecji zapadać będą w specjalnym politbiurze. W jego skład wchodzą przywódcy Niemiec, Francji i kilku unijnych urzędników. Jedynym zadaniem władz Grecji jest wcielanie w życie planów, stworzonego przez grupę z Frankfurtu.

Gospodarka Włoch ma się coraz gorzej, tymczasem premier nie robi nic. Złożono więc wniosek o wotum zaufania dla premiera. Jego upadek wydaje się jednak przesądzony. Przeciw niemu głosować będą nawet członkowie rządu.

Ostatni szczyt UE udowodnił, że ośrodek władzy we Wspólnocie przesunął się z Brukseli 600 km na wschód. To Berlin dyktuje Europie plan wyjścia z kryzysu. Wzorem dla nowej architektury europejskiej integracji ma być Republika Federalna.

Francuzi boją się, że tanie telewizory czy pralki z Polski skutecznie zaleją ich rynek.

Ruch oburzonych nie ma nic do zaproponowania poza samym protestem, choć frustracja młodych ludzi, którzy będą musieli spłacać ogromne długi, jest jak najbardziej zrozumiała. To protest w obronie przywilejów, dzięki którym poprzednie pokolenia spokojnie i łatwo żyły.

Za pomocą lewarowania kapitał EFSF ma wzrosnąć do 2 bln euro. Będzie to gwarancja dla zadłużonych krajów UE.