Dominika Sikora

6 proc. PKB to oczywisty cel. Ewentualne dyskusje mogą dotyczyć tylko tego, w jakim czasie do takiego poziomu dojść – mówi w rozmowie z DGP minister zdrowia Konstanty Radziwiłł.

Każdego, kto zasiada na stanowisku szefa resortu zdrowia, dopada syndrom oblężonej twierdzy. Nawet ci otwarci zaczynają być nieufni, część ulega czarowi polityki. I wpadają w pułapkę działania zgodnego z ideologią, a wbrew zdrowemu rozsądkowi. U siebie ministrowie niemocy nie widzą, ale diagnozują ją u kolegów po fachu.

„Podczas gdy polityka krajowa i partyjna budzą niechęć, liderzy samorządowi cieszą się szacunkiem i popularnością. Samorządność to jedna z najmocniejszych stron polskiej transformacji. W ciągu dwóch dekad udało się zbudować sprawne miasta i regiony, zarządzające dużymi środkami finansowymi i planujące strategie rozwojowe, oraz istotnie wzmocnić poczucie wspólnoty na poziomie lokalnym”. Tak w 201 5 r . z  okazji 25 lat istnienia samorządu terytorialnego w wolnej Polsce pisała dr Małgorzata Bonikowska w raporcie „Polskie miasta przyszłości”. Mamy rok 2017 i poczucie, że w samorządach rządzą kolesiostwo, ustawki i afery, zaś w fotelach prezydentów, burmistrzów i wójtów zasiadają przeciętniacy, których ambicje sprowadzają się do trwania...

Jak jeden z moich znajomych odpowiadał na pytanie o wymarzony zawód? Niezmiennie: emeryt. Dodawał jeszcze: młody, zdrowy i bogaty. Niestety, to model idealny, a więc wydawałoby się, że mało realny. Nic bardziej mylnego.

PiS, zakazując prywatyzacji szpitali, walczy z rzeczywistością, której nie ma. Bo problemem nie jest dzika prywatyzacja, lecz zadłużenie placówek. A to byłoby mniejsze, gdyby w 2011 r. udało się nam w Sejmie przeforsować obowiązkową komercjalizację lecznic.

Ustawa 203, klauzula opt-out, ustawa wedlowska. Pod tymi enigmatycznymi nazwami kryją się dwie rzeczy – pieniądze oraz działanie pod presją. A jaki efekt może przynieść wypadkowa tych dwóch rzeczy, nie trzeba tłumaczyć. Zwłaszcza gdy mowa o nich w kontekście systemu ochrony zdrowia. 

Dwa pomysły PiS uważam za niebezpieczne: powrót do budżetowego finansowania systemu ochrony zdrowia oraz uniezależnienie prawa do bezpłatnych świadczeń od opłacania składki zdrowotnej.

W tym tygodniu po raz trzeci główny materiał DGP dotyczy problemów w ochronie zdrowia. To nie przypadek. „0 zł za błąd medyczny”, „Restrukturyzacja szpitali. Nieuleczalna choroba” to tytuły dwóch poprzednich czołówek. 

40 tys. błędów medycznych. Do tylu rocznie może dochodzić w Polsce. To tyle, ile mniej więcej osób zamieszkuje Chojnice, Świdnik, Mińsk Mazowiecki albo Szczecinek. A teraz wyobraźmy sobie, że wszyscy mieszkańcy jednego z nich chorują, idą do szpitala i padają ofiarami pomyłki, niedopatrzenia, źle wykonanej operacji, wykorzystania zanieczyszczonego sprzętu medycznego czy zaniechania udzielenia pomocy medycznej.

Przy starzejącym się społeczeństwie i malejącej liczbie rąk do pracy w najbliższym czasie zamiast rynku pracodawcy warunki zatrudnienia mają dyktować pracownicy. 

Gdyby taki wariant przeszedł, samorządy miałyby dużo więcej pieniędzy. Różnica w przyszłym roku wyniosłaby 27,5 mld zł.

Narodowy Fundusz Zdrowia obniża wyceny świadczeń onkologicznych. Najwięcej pieniędzy przepadnie placówkom przyjmującym chorych z nowotworem piersi – obecnie za opiekę i leczenie radykalne szpital otrzymuje 32,4 tys. zł za pacjenta.

Nieubezpieczeni pacjenci, którzy korzystali z darmowej służby zdrowia winni są fiskusowi ponad 1,2 miliona złotych. NFZ nie może poradzić sobie z dłużnikami, więc prosi o pomoc fiskusa.

NFZ zdecydował się poluzować finansowy pas, który zaciskał przez minione dwa lata. W 2015 roku na leczenie pacjentów przeznaczy w regionach łącznie ponad 64,1 mld zł, czyli o 1,6 mld zł więcej niż w roku obecnym – wynika z projektu planu finansowego funduszu, do którego dotarł DGP.

Ministerstwo zdrowia opracowało projekt dodatkowych prywatnych ubezpieczeń. "Dziennik Gazeta Prawna" zna szczegóły.