Barbara Kasprzycka

"W Polsce to, co później kształtowało gusta i postawy, działo się przez dziesięciolecia w mitycznym salonie. Może dlatego osoby publiczne często tak źle sobie radzą na polskim Twitterze – nie umieją funkcjonować w miejscu, dokąd może wejść każdy". Z Easy Riderem [@EasyRid04682094] , rozmawia Barbara Kasprzycka.

Trybunał Konstytucyjny – jeśli znów nie zmieni swoich planów – powinien dziś zająć się badaniem konstytucyjności ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek w tej sprawie skierowała I prezes Sądu Najwyższego prof. Małgorzata Manowska. Zarzuca ustawie wiele, począwszy od tego, że nie wiadomo, kogo przepisy dotyczą: czym jest, a czym nie jest „władza publiczna”; gdzie kończy się jawność życia publicznego, a gdzie zaczyna prywatność urzędników; że nawet – co w państwie prawa trudne do wyobrażenia – w przepisie karnym nie są precyzyjnie określone znamiona czynu zabronionego.

- Ja sobie nie przypominam korespondencji, jaką mi przypisano. Przecież takie obrazki może zrobić w pięć minut dziecko z podstawówki. Z Łukaszem Piebiakiem rozmawiają Barbara Kasprzycka i Piotr Szymaniak

Atmosfera ciszy przed wojenną burzą narastała na tyle długo, że można było przywyknąć.

Każdy, kto sprawuje władzę, powinien być rozliczany z jej sprawowania. Wyzwaniem jest stworzenie takich mechanizmów rozliczania, które nie naruszają niezależności sędziów - mówi Paweł Dobrowolski, główny ekonomista PFR, który był członkiem zarządu fundacji Ius et Lex oraz prezesem FOR.

Doktryna szoku – pojęcie opisane przez Naomi Klein w książce pod tym właśnie tytułem – zakłada, że fundamentalne przebudowy reguł rządzących państwem i/lub gospodarką najlepiej robi się w momentach najgłębszych kryzysów.

Osoby trzecie zostają pozbawione jakiejkolwiek ochrony prawnej w zakresie prawa własności, co w rzeczywistości będzie stanowiło ich wywłaszczenie. Skutki społeczne i finansowe takiej regulacji będą ogromne – napisaliśmy dzisiaj na pierwszej stronie DGP, ostrzegając przed projektem, którego drugie czytanie zbliża się w Sejmie. Ale to nie nasze słowa.

Co byłego wiceministra sprawiedliwości bardziej obciąża: to, że prezydent konsultował z nim projekty ustaw? Czy to, że jako adwokat reprezentował podejrzanych o przestępstwa?

Sąd Najwyższy pokazał wczoraj, że nie jest „nasz” ani „ich”, jak chciałyby obie strony sporu. Nie wchodząc w rozważania taktyczne – czy to element szerszej układanki, dogadywania się co do przyszłej, prezydenckiej ustawy o SN – chcę wierzyć, że zwyciężyło po prostu prawo.

Prezydent rozpoczął grę z własnym zapleczem politycznym. Chłodne relacje z Nowogrodzką zamieniają się w otwarty spór.

Jeżeli Trybuna Konstytucyjny faktycznie uzna, że kierowanie pytań prawnych do Sądu Najwyższego (a rykoszetem dostanie też NSA) jest niezgodne z konstytucją, zdemoluje utrwalony mechanizm porządkowania prawa i ujednolicania jego stosowania.

Problemem są elity sędziowskie, które wyznaczają standardy, a nie zwykli sędziowie z rejonów, którzy niosą na sobie ciężar rozpatrywania 90 proc. spraw. Jeżeli na 10 tys. sędziów ponad 4 tys. zajmuje się „reprezentowaniem” sądownictwa, pełni jakieś funkcje - to jest pewien problem systemowy, nie sądzi pani? - mówi w rozmowie z "Magazynem" DGP wiceminister sprawiedliwości, Patryk Jaki. 

Można odnieść wrażenie, że od dłuższego czasu niektórzy prominentni przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości funkcjonują w oderwaniu od rzeczywistości - uważa Arkadiusz Mularczyk, poseł PiS, przewodniczący komisji nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach.

Złożony w czwartek do Trybunału Postkonstytucyjnego (TP, bo już nie TK) wniosek 50 posłów PiS to zwyczajny wstyd. I nawet sam PiS doskonale zdaje sobie z tego sprawę.

Z trójpodziałem władz jest niestety tak, że wszystkie trzy są teoretycznie równe (konstytucja mówi o ich równowadze), ale jedna jest równiejsza. Bo tylko jedna nie ma nic wspólnego z decyzjami suwerena. Tylko jedna może się nie przejmować art. 4 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym „władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu”, a ów naród sprawuje tę władzę „przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio”. Władzą zależną przede wszystkim od samej siebie jest ta sprawowana przez sędziów, a nazywana wymiarem sprawiedliwości. Tu naród nie ma wiele do powiedzenia – ani przez swoich przedstawicieli, ani bezpośrednio.