andrzej krajewski

Wiosną wydawało się, że rezultaty dwóch dekad polityki wschodniej Niemiec zafundowały tamtejszym elitom politycznym kac niemożliwy do przebicia. Wybuchowy koniec projektu Nord Stream sprawia, iż może być on jeszcze większy.

Strajk nauczycieli - jeśli się zacznie - będzie kolejnym gwoździem do edukacyjnej trumny, jaką od dwudziestu lat polskie państwo sukcesywnie kleci dla nowego pokolenia.

Teraźniejszość rządów Zjednoczonej Prawicy skazuje polski konserwatyzm na przejście do historii.

Jesienią inflacja zaciśnie nauczycielom pasa jeszcze mocniej i ma szansę dopiec także szeregowym urzędnikami - nie tylko tym z ZUS. Jednak rząd wie, że nie ma się czego bać, bo koszty tego wezmą na siebie obywatele.

Właśnie z fajerwerkami żegnamy epokę globalizacji. Może to przynieść Rzeczpospolitej korzyści, jakich los nie oferował Polakom od stuleci.

Wojna to chwila nagiej prawdy, ponieważ stanowi bezwzględny test stanu państwa. Dziś już widać, że Rosja jest jak krążownik Moskwa. Olbrzymia i niby uzbrojona po zęby, a jednocześnie kompletnie anachroniczna, sama siebie posyłająca na dno.

Lata teoretycznych rozważań nie dały tylu odpowiedzi w kwestiach kluczowych dla Polski, co miesiąc wojny. I trudno o lepsze drogowskazy na przyszłość.

To nie przypadek, że dwaj zausznicy Putina nagle zaczęli interesować się Polską. Kreml zmienia strategię prowadzenia wojny, bo o jej wyniku może zadecydować rola, jaką zaczęła odgrywać III RP.

Rozpoczynając najazd na Ukrainę, Putin wprowadził Rosję na równię pochyłą. Staczanie się już trwa. Ale możliwe, że rosyjski przywódca zdoła wysłać swój kraj wprost do roku 1917.

Prawica - nie tylko nad Wisłą - abdykowała podczas narodzin polityki klimatycznej. Tymczasem staje się ona coraz większą utopią, ignorującą alternatywne rozwiązania. Zwiastuje to katastrofę, mogącą pogrzebać całą Europę na czele z Polską.