felieton

Determinacja Putina, by niezależnie od ceny nie przegrać z Ukrainą, pcha Kreml w stronę decyzji mogących zaważyć na losach Białorusi. To zaś grozi, że wciąż odległa wojna nagle zacznie się toczyć tuż za polską granicą.

W Polsce wciąż pokutuje mit, że Niemcom udało się zbudować kapitalizm z ludzką twarzą. Taki równiejszy i sympatyczniejszy niż w innych krajach zachodnich.

Nie każde przerażenie stanem polskiej polityki po obu stronach barykady wynika z symetryzmu. Czasem z patriotyzmu. I z przestrzegania dwóch aksjomatów geometrii politycznej. Pierwszy: o agenturalizm oskarża się w sądzie, nie zaś między wódką a zakąską. Drugi: walka na agentów służy tylko Rosji.

W tym roku odeszły z tego świata już cztery historyczne postacie, które były głowami państw, a jednocześnie brały udział w likwidacji największych w poprzednim stuleciu imperiów. Królowa Elżbieta II jest ostatnią z tej listy.

Strajk nauczycieli - jeśli się zacznie - będzie kolejnym gwoździem do edukacyjnej trumny, jaką od dwudziestu lat polskie państwo sukcesywnie kleci dla nowego pokolenia.

Teraźniejszość rządów Zjednoczonej Prawicy skazuje polski konserwatyzm na przejście do historii.

Jesienią inflacja zaciśnie nauczycielom pasa jeszcze mocniej i ma szansę dopiec także szeregowym urzędnikami - nie tylko tym z ZUS. Jednak rząd wie, że nie ma się czego bać, bo koszty tego wezmą na siebie obywatele.

Właśnie z fajerwerkami żegnamy epokę globalizacji. Może to przynieść Rzeczpospolitej korzyści, jakich los nie oferował Polakom od stuleci.

Wojna to chwila nagiej prawdy, ponieważ stanowi bezwzględny test stanu państwa. Dziś już widać, że Rosja jest jak krążownik Moskwa. Olbrzymia i niby uzbrojona po zęby, a jednocześnie kompletnie anachroniczna, sama siebie posyłająca na dno.

Rozpoczynając najazd na Ukrainę, Putin wprowadził Rosję na równię pochyłą. Staczanie się już trwa. Ale możliwe, że rosyjski przywódca zdoła wysłać swój kraj wprost do roku 1917.