Łukasz Bąk

Październik 2016: Minister obrony narodowej sugeruje, że Polacy wspólnie z Ukraińcami mogą zbudować śmigłowiec, który z powodzeniem będzie służył w armiach obu krajów.

Jestem poważnie zaniepokojony faktem, że nasz świat zaczynają urządzać faszyści od bezpieczeństwa. Ludzie, którzy chętnie nakazaliby nam chodzenie po ulicach w kaskach z kewlaru, jeżdżenie samochodami maksymalnie 15 km/h, mycie rąk 18 razy dziennie, regulowanie oparcia biurowego fotela z dokładnością do 0,0001 stopnia, a nawet podcieranie się papierem o ustawowo określonej gęstości. Jeszcze bardziej jednak zaniepokojony jestem tym, że urządzanie świata w ten sposób zaczyna się nam podobać.

Trener niemieckiej drużyny w przeszłości przyłapany został na zajadaniu się zawartością własnego nosa, a kilka dni temu na sprawdzaniu, czy w portkach ma wszystko na swoim miejscu oraz czy odpowiednio dobrze to pachnie. Niewątpliwie to postęp. Powinniśmy spodziewać się, że za dwa lata na mundialu zobaczymy go załatwiającego się podczas meczu otwarcia na środku boiska.

Ze zdumieniem obserwuję rozpowszechniającą się w motoryzacyjnym świecie modę na dodawanie do nazw samochodów słowa „sport”. W ten sposób producenci starają się zasugerować wam, że oto stoicie przed niepowtarzalną szansą wyjechania z salonu odpowiednikiem Usaina Bolta – czyli czymś smukłym, bardzo szybkim i niebywale zwinnym.

Po tym, do czego się wam przyznam w następnym zdaniu, prawdopodobnie całkowicie stracicie do mnie szacunek. No więc moim pierwszym samochodem w życiu było renault. Serio.

Motoryzacyjnym odpowiednikiem zwykłego roweru są vany. To kompletnie niegroźne dla otoczenia samochody i ich kierowcy powinni być zwolnieni z obowiązku posiadania prawa jazdy. Gdy kupujesz sobie vana, wysyłasz w świat sygnał, że jesteś nudziarzem: nosisz sztruksowe marynarki w kolorze ziemi, domowe wydatki planujesz w Excelu, nigdy nie przekraczasz 80 km/h, a na autostradzie jeździsz w jednym rzędzie z ciężarówkami.

Choć nie jestem smakoszem wina, to raz na jakiś czas zdarza mi się chlapnąć jego butelkę lub dwie. Niedawno w jednym z dyskontów nabyłem białe Boisieres i równie białe Granbeau – oba w przyzwoitej cenie nieprzekraczającej 15 zł. Okazały się wyśmienite. Do tego stopnia, że następnego dnia pobiegłem po zapas na najbliższe kilka tygodni. A po powrocie do domu zajrzałem z ciekawości do internetu, by sprawdzić, co piszą o nich znawcy. I tak Boisieres, które mnie doprawdy urzekło, przez jednego z dżentelmenów o królewskim podniebieniu określone zostało jako „Banan w occie. Najlepiej szybko czymś zagryźć, bo zionie przemysłową pustką”. Z kolei Granbeau nazwał „drożdżowym i postfermentacyjnym”. I obu wystawił ocenę mierną.

Co tydzień dostaję od was e-maile z prośbami, abym w końcu opisał jakieś auto dla ludu. Coś przeciętnego i kompaktowego. A konkretnie to nowego Opla Astrę. Najlepiej z silnikiem 1,4 turbo. I czerwonego. Tak się przypadkiem złożyło, że niedawno jeździłem tym samochodem i mogę podzielić się z wami kilkoma refleksjami na jego temat.

Doświadczenie nauczyło mnie, że nie ma czegoś takiego jak „zbyt drogie auto”. Za drogie w stosunku do tego, co oferują, mogą być wakacje nad Bałtykiem, buty Converse’a i utrzymanie kota, ale jeżeli chodzi o auta, to kupujecie po prostu to, co wam się podoba i na co was stać.

Corsa OPC jest fantastycznym samochodem. Daje bardzo rzadką w dzisiejszych czasach możliwość zmierzenia się z samochodem, zweryfikowania swoich umiejętności i stoczenia pojedynku z prawami fizyki. Jest jak śrubokręt w świecie wkrętarek akumulatorowych – żeby osiągnąć zamierzony efekt, musicie się napracować aż do bólu nadgarstków, ale dzięki temu końcowa satysfakcja będzie nieporównywalnie większa.