magazyn zajawka

Państwo nowego Ubera nam nie stworzy, ale może wziąć na siebie ryzyko porażki, jakie niesie w sobie każdy innowacyjny pomysł. By wszystkim żyło się kiedyś lepiej

W znanej zapowiedzi Jarosława Kaczyńskiego o tym, że będziemy mieli w Warszawie Budapeszt, niemal wszystko wydaje się na razie sprawdzać. Wszystko, oprócz polskiego odpowiednika Jobbiku. Nad Dunajem nacjonaliści urośli do rangi głównej partii opozycyjnej. Czy w Polsce jest to możliwe? Ostatnio coraz mocniej iskrzy między PiS a częścią prawicowego ludu, który mogą zagospodarować narodowcy.

Już samo to, że zauważyliśmy szkodliwość zanieczyszczenia powietrza, oznacza, że wkrótce rozwiążemy ten problem. Pomoże w tym... kapitalizm. 

Ekonomia też ma swoje płaskie ziemie i lewoskrętne witaminy C. Trzeba na nie uważać, bo wypaczają obraz rzeczywistości.

Człowieku, ty wiesz, kim był mój ojciec? Profesor ASP, tak? A wiesz, kim była Xymena Zaniewska, wybitna scenografka? To była studentka mojego ojca! Pomagałem jako smarkacz przy scenografiach, projektach, kostiumach, rozumiesz to? Ojcu i pani Zaniewskiej też - w ten sposób Jan Maria Tomaszewski odpowiedział Robertowi Mazurkowi na pytanie o kwalifikacje do pracy w telewizji. Tomaszewski jest doradcą zarządu Telewizji Polskiej do spraw teatru i kuzynem Jarosława Kaczyńskiego.

Komunikacyjnie sprawa katastrofy smoleńskiej przez państwo polskie została zawalona. Jeśli państwa polskiego nie stać było na to, by tłumaczyć, wyjaśniać, to nie ma się czemu dziwić, że liczba ludzi wierzących w zamach rosła - mówi w rozmowie z Magdaleną Rigamonti Maciej Lasek.

Strach i ostrożność dawały szansę przekazać swoje geny następnym pokoleniom. Bo w ewolucji nie jest sztuką być czyimś potomstwem, sztuką jest być czyimś przodkiem - mówi Kasper Kalinowski, wykładowca z Uniwersytetu Warszawskiego. 

Od dziecka jesteśmy socjalizowani, żeby się bać. Więc się posłusznie boimy. Tego, żeby nie utyć, nie zachorować, nie paść ofiarą przemocy - mówi w wywiadzie dla DGP Wojciech Burszta, antropolog i kulturoznawca, eseista i krytyk kultury, wykładowca Uniwersytetu SWPS.

Jak najlepiej scharakteryzować polskie nastroje w mijającym roku 2017? To łatwe, bo nastrój jest w zasadzie jeden i wyraźnie widoczny: udało nam się przeżyć kolejny rok w stanie permanentnej histerii. Nasza histeria jest związana z polityką, ale dotyka wszystkich po równo; można nawet powiedzieć, że w histerii odzwierciedla się nasza zapomniana już nieco jedność narodowa. Jedni boją się nazistów, inni uchodźców; jedni boją się katolstwa, inni lewactwa, ale przynajmniej wszyscy tak samo, jednym głosem, krzyczą.

Warszawa to nie jest Polska. Zdanie to z pewnością wywoła oburzenie mieszkańców stolicy. Ale od niego właśnie muszę rozpocząć rozważania. Idzie o rzecz dosyć banalną z punktu widzenia nauki – o ile Warszawa jest oczywiście polskim miastem i w tym sensie jest fragmentem Polski, o tyle nie jest nim w sensie reprezentatywności, rozmaicie zresztą rozumianej (a to już chyba nie jest powód do obrazy, być może raczej do dumy).