Miasto 44

Polska Akademia Filmowa opublikowała wstępną listę filmów, które będą mogły walczyć o Polskie Nagrody Filmowe Orły w 17. edycji konkursu.

Film "Miasto 44" spotkał się z bardzo skrajnymi recenzjami. Jedni zachwycali się sposobem pokazania prze Jana Komasę Powstania Warszawskiego, zdaniem innych zaś, reżyser z tragicznego wydarzenia w dziejach Polski zrobił filmowy komiks. Doda dołącza do grona piewców tego obrazu.

635 tysięcy widzów w 9 dni. "Miasto 44" Jana Komasy to prawdziwy kinowy hit. Podczas drugiego weekendu emisji obraz miał większą widownię niż wtedy kiedy został wprowadzony na ekrany.

"Miasto 44" to film doskonale zrytmizowany, zagrany (pokoleniowe wejście świetnie poprowadzonych Józefa Pawłowskiego, Zofii Wichłacz, Anny Próchniak, Antoniego Królikowskiego oraz Jaśminy Polak), wypracowany w najdrobniejszych szczegółach (znakomita muzyka Antoniego Komasy-Łazarkiewicza czy kostiumy Doroty Roqueplo), przy tym, co najważniejsze, film uczciwy i przejmujący. O głośnym obrazie Jana Komasy pisze Łukasz Maciejewski.

"Miasto 44" to kino pełną gębą. Dowód na to, że polski Hollywood nie musi być wcale ironiczną utopią.

Filmy stały się częścią ogromnej, zbiorowej mitologii, reżyseria dzisiaj to jest rodzaj alchemii – mówi Jan Komasa, reżyser i scenarzysta filmu "Miasto 44".

Rusza 39. Festiwal Filmowy w Gdyni. Po raz pierwszy pod dyrekcją artystyczną krytyka Michała Oleszczyka.

Koniec roku jak zwykle będzie obfitował w premiery filmowe. Stopklatka.pl przygotowała listę dziesięciu produkcji, na które po prostu trzeba pójść do kina.

Post Jana Komasy na Facebooku, w którym zakpił z recenzentów "Miasta 44", pisząc: "To była wersja stadionowa, miśki!", wywołał spore zamieszanie. Reżyser wydał dziś oficjalne oświadczenie w sprawie okrzykniętej już w mediach "aferą stadionową".

Najnowsze dzieło Jana Komasy reklamowane jest przez producentów jako pierwszy od czasów "Kanału" film fabularny o Powstaniu Warszawskim. "Miasto 44" z pewnością nie wywoła tak zażartych sporów, jak klasyk Andrzeja Wajdy w latach 50., jednak wzbudzić może pewne kontrowersje. Nie tyle z powodu historycznych refleksji na temat narodowego zrywu (bo takowych reżyser nie podejmuje), ile przez konwencję, która bezpardonowo łączy wojenny naturalizm z chwytami kina hollywoodzkiego.