opinia

Premier próbuje przekonać europejskich partnerów do polskiego stanowiska w sprawie kryzysu na granicy z Białorusią. Trudno jednak zrozumieć, co to za stanowisko i czego od sojuszników oczekuje.

W USA politycy znowu stoczyli bitwę o wielkość zadłużenia państwa. Rytuał powtarza się regularnie, gdy prezydent i rząd jednej partii mierzą się w senacie z większością należącą do drugiej. Sprawa jest wewnętrzna, ale ma wielki wymiar globalny.

Dzięki temu, że Amerykanie i ich sojusznicy z NATO opuścili Afganistan, jak na dłoni widać, że poza granicami Zachodu mało kto chce walczyć za to, co ma on dziś ludzkości do zaoferowania.

W ostatnich dniach furorę w Polsce zrobiła informacja podana przez portal Wp.pl, że w najgorszym możliwym scenariuszu przegłosowanie tzw. lex TVN może prowadzić do zmiany amerykańskich planów wojskowych wobec Polski.

W Europie Zachodniej antyszczepionkowcy powinni mocno zapiąć pasy, bo trafiają na rządowe celowniki i jazda może się okazać nadspodziewanie ostra. W Polsce zaś wszystko jak zawsze pójdzie inaczej.

Polityka dziwnych nieraz daje człowiekowi kompanów”. To angielskie powiedzenie, trawestacja dialogu z „Burzy” Szekspira, dobrze opisuje najnowszą schizmę na lewicy. I o ile pojawienie się kolejnego konfliktu wewnątrz lewicowego środowiska już nie może zaskakiwać, to warto choć spróbować rozczytać się, o co tym razem chodzi.

Przynależność do zamkniętych grup stała się nie problemem, lecz cnotą. Jeśli tam są zdrajcy, wrogowie narodu albo wariaci, to my na pewno jesteśmy po dobrej stronie.

Polski Ład został pomyślany jako instrument politycznej agitacji. Widać to w warstwie diagnozy: obraz PiS to obraz zbawcy ojczyzny wiedzionej przez poprzedników do upadku.

Ostatni dzień zeszłotygodniowego posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa obfitował w tyle zwrotów akcji, że ci, którzy go nie oglądali, koniecznie muszą to nadrobić. I to zwłaszcza ci, którzy są odpowiedzialni za obecny skład organu.