publicystyka

Kiedyś kuźnią politycznych ksywek były sejmowe korytarze i satyryczne rubryki gazet, dziś pseudonimy zaczynają swoją karierę na Twitterze.

Spór o Puszczę Białowieską dawno wymknął się logice, a argumenty zostały zastąpione emocjami. A gdybyśmy spojrzeli na to z dystansu?

Mój pierwszy, i do czasów „Klątwy” w Teatrze Powszechnym niepobity rekord internetowej popularności, zawdzięczam współdziałaniu prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego i organizatorów Parady Równości.

Jarosław Kaczyński znów musi jechać do Niemiec. Był tam już dokładnie rok temu, kiedy w tajnych rozmowach w pałacu pod Berlinem omawiał z Angelą Merkel zasady współpracy polsko-niemieckiej. Było to po referendum, w którym Brytyjczycy zdecydowali o wyjściu z UE, przez co rząd w Warszawie tracił sojusznika w Unii.

Prawo jest jak płot – żmija zazwyczaj się prześlizgnie, tygrys zawsze przeskoczy, a bydło przynajmniej się nie rozłazi, gdzie nie powinno. To oczywiście żart. Ale czy nie trafnie oddaje stosunek przeciętnego Polaka do przepisów?

"Polski obóz śmierci” – takich słów użył w 2012 r. prezydent USA Barack Obama podczas laudacji na cześć Jana Karskiego. Mało kto wówczas pamiętał, że wielki polski bohater, który przekazał zachodnim aliantom raporty o Holocauście, w swoich relacjach również posługiwał się właśnie takim terminem: "Polish death camp". Co więcej, nazywał obóz koncentracyjny w Bełżcu "Jewish death camp".

Z najnowszych ogólnoeuropejskich danych wynika, że Czechy i Słowacja są wręcz zalewane metamfetaminą znad Wisły. Produkują ją i domorośli chemicy, i zorganizowane grupy przestępcze.

Od ponad ćwierć wieku zastanawiamy się, kto jest naszym przyjacielem, a kto wrogiem. I czy to prawda, że jedną ojczyznę budują dwa wrogie plemiona. Na te pytania szukają odpowiedzi także artyści

Werble zagrały, zaśpiewano pieśń radości, wójtowie i burmistrzowie odetchnęli z ulgą. Jarosław Kaczyński padł. Pod naciskiem samorządowców, także z własnej partii, wycofał się z wprowadzenia wstecznej kadencyjności w samorządach. Demokracja górą. Czyżby?

Niebezpieczeństwo ześlizgnięcia się ze ścieżki demokratycznej istnieje. Również w Polsce. Zawiera się ono w następującym paradoksie.