recenzja

Biografia Hannah Arendt nie ma szans na osiągnięcie rozgłosu należnego autorce "Eichmanna w Jerozolimie". Margarethe von Trotta nakręciła przeciętny film o genialnej myślicielce.

Ponoć przez długie dwadzieścia lat Disney namawiał pannę Travers do udzielenia zgody na przeniesienie postaci Mary Poppins na ekran. Wreszcie pisarka zmuszona trudnościami finansowymi uległa. I potem przez kolejnych dwadzieścia lat wytrwale odmawiała złożenia podpisu pod innymi stosownymi umowami, blokując tym samym próby realizacji sequela. Takiego ponurego postscriptum jednak próżno szukać u Johna Lee Hancocka, ale czy można kręcić nosem na to, że film disnejowski jest... disnejowski?

Frankensteinowski mit został już przez popkulturę przerobiony na tak wiele sposobów, że nic nie powinno nas zaskoczyć. A jednak: "Ja, Frankenstein", adaptacja komiksu Kevina Grevioux, zaskakuje, choć przede wszystkim poziomem nieudolności, bo fabularnie jest kalką kilku innych historii z serią "Underworld" na czele.

Jeśli maj jest miesiącem zakochanych, a więc powszechnej radości i buzujących endorfin, to sierpień stanowi jego odwrotność. Przynajmniej w ujęciu filmowców.

Zrealizowany ze starannością i charakterystycznym dla studia, nieco staroświeckim, acz niezaprzeczalnie czarującym sznytem, z fantastycznymi rolami Toma Hanksa, Emmy Thompson i Colina Farrella, dbałością o szczegół oraz pełen afektu dla amerykańskiej fabryki marzeń film nie wyrabia na zakrętach. O wchodzącym na ekrany kin "Ratując pana Banksa" pisze Bartosz Czartoryski.

Po "Batmanach" Christophera Nolana czy opowieściach o Iron Manie hasło "adaptacja komiksu" nie musi wcale oznaczać drugorzędnej rozrywki. No, chyba że mówimy o czymś tak kuriozalnym, jak "R.I.P.D. Agenci z zaświatów".

Dzisiaj ten zespół nie budzi już takich emocji, ale na początku lat 80. Perfect – ze Zbigniewem Hołdysem w składzie – był jednym z najważniejszych zjawisk w polskim rocku. Płyta koncertowa "Live" jest tego doskonałym dowodem.

Minęło 25 lat od czasu ukazania się krążka "Love Hysteria" Petera Murphy'ego.

Już można zacząć układać listę najlepszych płyt 2014 roku. Na pewno znajdzie się na niej nowy krążek Warpaint.

To bajka na opak, której finał "żyli długo i szczęśliwie" nie chce się ziścić.